ağlama.. Dözə bilmirəm! Bax qarşındayam. – ona sarılmaq istərkən yerə düşdüm.
Qaça-qaça Baharın anası gəldi və nə olduğunu söylədi. Anası da biləndə kədərləndi. Bahar getmək istədi dəfn mərasimimə, ancaq anası qoymadı. O dedi ki, “Sən nişanlı qızsan, ora getsən, nə deyər camaat. Öldü, Allah rəhmət eləsin. Heç yerə qoymuram səni!”.
Bahar ağlaya-ağlaya otağına keçdi. Mənim kitabımı götürüb, arasına qoyduğu şəkillərə baxaraq ağlamağa başladı. Kitabın arasındakı qurutduğu qızıl gülün, bütün ləçəkləri qopub yerə səpələndi. Şəkillərimə baxıb hönkürürdü. Mənsə onun bir addımlığında dayanmışdım.
Onun telefonuna mesaj gəldi. Telefonu götürmək istəyəndə, mənim kitabım da, gülümdə, şəkillərimdə döşəməyə səpələndi. Telefonda yazılmışdı ki, “ Yaxşı ki, biz nişanlandıq. İndi səninlə olmaq üçün dahada səbrsizlənirəm. Səni sevirəm.Həmdə çox.”
Mən sarsıldım.Bir Bahar ayaqlarının altına səpənmiş xatirələri gördüm və birdə ağlaya-ağlaya mesaja cavab yazmağını gördüm. O mesajı göndərəndən sonra yerə səpələnmiş xatirələri yığışdırdı. Hamısını toplayıb, siyirməni açdı. Siyirmənin içinə çox sərt şəkildə qoydu və onu bağladı. Xa xa xa…. Məni hələ tabuta qoymamışdılar, ancaq Bahar artıq xatirələrimi dəfn etdi, bir şkafda… Amma yox, mən ona haqsızlıq edə bilmərəm. O hələ də ağlayır. Buna əminəm ki, indi o yazdığı məktuba görə peşmandır.Ancaq cifayda… Mən bir ruham….
Bu mənzərəyə dözə bilmirəm… Qoy gedim bir az anamın yanına. Amma yox, o mənzərə bu mənzərədən də betərdi. Amma getmək lazımdır. Sonra məni dəfn edəndən sonra, birdən onları görmərəm.
Bir göz qırpımında, çadırın yanındayam. Artıq mənim şəkilimi də, mağarın içindən asıblar. Yaraşıqlı düşmüşəm. Bu şəkili nə vaxt çəkdirmişəm heç xatırlamıram. Evimizdən qadın ağı səsi gəlirdi. Mən atamın yanına tərəf gedib, onun iyini hiss etdim. Onun qulağına pıçhıldadım ki, dünyanın ən yaxşı atası sənsən… Mənə həmişə dəstək olmusan. Sanki atam hiss etdi. Gözündən yaş yerə düşdü və üzü gülümsədi. Sonra cibindən dəsmal çıxardaraq hönkürməyə