ə başladı. Məncə o məni duymuşdu. Amma yox mən bir ruham. Necə duysun məni? Bəs onda niyə atam həmin reaksiyanı verdi?
Anamı görürəm… O necə dizlərini döyür, necə fəryad edir….vay…. Anam lütfən ağlama… Sənə qara paltar geyindirən mən oldum. Qoy elə cəhənnəmə düşüm ki, sənin kimi ananı ağladıram mən. Ana lütfən ağlama… Yadıma əskərlikdə olduğum vaxt anama həsr etdiyim şerim düşdü. Nədənsə, ruh olandan sonra hər şeyi daha yaxşı xatırlayıram..
Onların günahı yox idi, belə bir əziyyət çəkmələrinə… Mən pis adamam, həm də çox pis… Ancaq səkkiz il də orada qalmaq olmazdı. Molla fətva verdi ki, namazın vaxtıdı, bütün namaz qılanlar, bir otağa doluşub camaat namazı qılmağa başladılar. Məndə keçdim içəri ki, namazımı qılım. Ruh olmağıma baxmayaraq namaz qılmaq vacibdir. İstər diri üçün, istər ölü üçün. Ancaq hər kəs sonda möhkəmdən mənim ruhuma dua edirdilər. Qəribə oldum. Elə bil hər kəs üzümə deyirdi ki, “Sən Ölüsən”. Bu artıq mənə təhqir kimi gəlirdi. Ancaq nə edim, həqiqətən ölmüşəm və mən bir ruham.
Sabaha kimi evimiz boş qalmadı. Hər kəs səhərə kimi mənim cənazəm üstündə ağladı. Arada atam gəlib mənə eləcə baxıb gedirdi. Mənə yox daha doğrusu, cəsədimə baxıb gedirdi. Həm anamın, həm də atamın hiss edirdim ki, təzyiqləri düşüb. Bu gün heç nə yeməmişdilər. Necə yesinlər? Tək övladları vəfat edib. Arada Baharın evində vaqe olurdum. O isə eləcə ağzı üstə uzanıb ağlayırdı. Otağından çölə çıxmırdı. Telefondakı şəkillərimizə çoxlu-çoxlu baxırdı. Mən səhərə kimi onun başının üstündə durub, onun yatmağını seyr edirdim. Elə gözəl yatırdı ki….Arada “ Fərid, səni çox sevirəm” – deyib sayaqlayırdı. Mənsə ağlayırdım. Amma yenədə gözümdən yaş gəlmir, sadəcə ruhum ağlayırdı.Bilmirəm bəlkə də həmin vaxt cəsədimin gözlərindən yaş gəlirdi. Amma yox, bu mümkün deyil. Çünki Fərid ölüb artıq. Yəni mən yoxam…Sadəcə bir ruham…
Baharın göz yaşlarını silmək istəyirdim gecə ikən… O, yata-yata ağlayırdı. Mən onun sadəcə “Məni öp” deyən dodaqlarını öpmək istəyirdim. Ancaq nə gözlərinin yaşını