silə və nədə ki, dodaqlarından öpə bilirdim. Bir anlığa boşluğa keçib, yıxılırdım. Ona o qədər yaxın dururdum ki, nəfəsi içimi dəlib keçirdi. Bu qız yatanda mələk olur. Hanı bəs deyirdilər, yatanda insanın ruhu bədənindən çıxar. Ancaq elə deyil. Əgər Bahar yatdığı müddətdə, ruhu bədənindən çıxsaydı, mən çox xoşbəxt olardım. Mən ona heç ölüm yaraşdırmıram. Onun gözəlliyi elə bir möcüzədir ki, sanki heç vaxt qocalmayacaq. Elə həmişə belə qalacaq. Mənə deyin, Allahın möcüzələrini sevməmək olarmı? Mən Allahın bütün möcüzələrini sevirəm. Ən birinci isə, onun dünyada yaratdığı ən gözəl əsərini, yəni Baharı…. Mən onu çox sevirəm. Amma gərək məni gözləyərdi. Bəlkə qərar çıxardı , mənlə tezliklə qovuşardı.
Çöldə qar yağırdı. Qar dənəcikləri içimdən gəlib keçirdi. Mən də, ətrafda bu yandan, o yana gedirdim. İnsanlar bu gün məni dəfn edəcəkdilər. Havanın soyuq olması, hər kəsi mağara girməyə məcbur edirdi. Qadınlar içəirdə halva, kalapur və başqa şeylər düzəldirdilər. Axı mənim ruhum şad olsun deyə ehsan verirdilər. Mənim ruhumun şad olmağı üçün gərək sevdiklərim yanımda olsun…. Artıq saat on ikini göstərirdi. Molla əlində Quranla kişiləri çağırdı ki, artıq dəfn etmək vaxtıdır. Molla nə vaxt ki, mənim cəsədimin yanına gəldi, qadınlar məni aparacaqlar deyə elə bir nalə çəkdi ki, cəsədim o naləyə görə az qala titrəsin. Anam üstümə örtülüb, aparmıyın balamı deyə qışqırırdı. Mən kənardanca durub baxırdım. Deməyə söz tapa bilmirdim. Qadınlar anamı geri çəkdilər. Kişilər kəfənimin ucundan tutdular və tabuta yerləşdirdilər. Sonra da tabutun dəstəyinnin içinə qoydular. Şəkilimdə yaşıl parçanın üstündən asılmışdı. Gənc vəfat etdiyim üçünsə, ətrafı qızıl güllər ilə bəzədilmişdi. Artıq küçənin ortasında və çiyinlərdə gəzirdim. Qəribə bir musiqi ilə məni müşaiət edirdilər. Qarşıda kişilər gedirdi. Arxadan da “Getmə Fərid” deyən qadınlar. Hər kəs qara geyimdə idi. Ən arxada da mən gedirdim. Məni yola salmaq üçün çox insanlar gəlmişdi. Hər insana bu nəsib olmaz. Bir neçə yerdə