ə jurnalistlər videoya çəkirdilər. Qəribə idi… Həm də çox… Öz dəfnimi seyr etmək üçün ağlayanların arxasınca gedirdim. Qərəz… Mənim tabutumu qara maşına yerləşdirdilər. Məişət qanunlarına görə qadınların qəbrsanlığa dəfn üçün gəlməyi qadağandır. Bu səbəbdən qadınların hamısı geri döndü. İndi sadəcə kişilər maşınlara doluşub yol boyunca hərəkətə keçdilər. Xeyli vaxtdan sonra hər kəs qəbrstanlıqda oldu. Yerim qazılmışdı. Qara torpaq səliqə ilə qazılıb mənim üçün isti yataq halına gəlmişdi.
Mənim cənazə namazımı qıldılar və sonrada ehmalca quyuma qoydular. Üzərimə taxta düzüb, torpaq atmağa başladılar. Qara torpaq ağ kəfəni öz altında rəngini boğurdu. Əvvəlcə ayaqlarım torpaq altında qaldı, sonra sinəm. Atam kürəyi heç kimə vermək istəmirdi sanki, eləcə o doldururdu. Atama bu yaşında belə əziyyət vermək istəməzdim. Ətrafdakı kişilər, siqaret çəkə-çəkə ağlayırdı. Pisimə gəlirdi, atamın ayaqları palçığa bulaşması. Ruh olmasaydım onun ayaqqabılarını təmizləyərdim ki, həmişə ki, kimi parlasın.Atam torpağımı göz yaşları ilə sulayırdı. Ağlaya-ağlaya kürəklə torpaq səpirdi. Molla bir daha “Əl-Fatihə” surəsini oxudu və hər kəs maşınlara doluşub getdi. Mənsə məzarımla baş-başa qaldım: “ Eh ay Fərid, sənə yaraşmadı bu torpaq, amma bəxtindən buranın mənzərəsi gözəldi. Səni qınamıram, Fərid. 15 il heç kim orada, yalnız kamerada qala bilməzdi. Üstəlik nəyinsə həsrətini çəkirsənsə və ya bərk sarılmısansa… Onsuz da orada çürüyüb öləcəkdin… Bəlkə də ən düzünü etdin..Bəlkə də ən səhvini…
Həqiqətən həyat çox qəribədi. Xoşbəxt yaşamaq üçün çox yol gedirsən. Çatdığını sanırsan, ancaq dağa çatırsan. Dağı aşırsan ki, çatasan, bu səfər çaya çatırsan, çayı aşırsan, səhraya çatırsan, səhranı keçirsən, dəniz gəlir və bu həmişə davam edir. Çətindir…Amma təki problem olsun, dərd olmasın… İndi mənim üçün həm böyük problem və həll olunmaz bir dərdim var. Budur…. Soyuq hava… Məzarımın üzərinə düşən qar… Və mən, yəni ruh…. Artıq dəfn olundum, özümü Allaha təhvil verməliyəm….
***
Hər şeyin