üstündən 1 ay keçib, ancaq mən hələ də burdayam. Allah tərəfindən unduldummu? Artıq burada qalmağın hər günü mənə əziyyət verir.
Baharın toyu oldu, o gəlinliklə mənim içimdən keçdi. Həmin gecə çox ağlayırdı. O, eləcə mənim şerimi oxuyudur:
Eşq mənim adımdır, qövm-ü məkanə bəllərəm
Sənsiz mən heç kiməm, sanki dərd-ü xəstəyəm
Gözlərin bir çiraq kimi parlarsa eşqi hicrandan
Çün sən Leyli tək,mənsə divanə ismi-Məcnunam
Onun şerimi öz toy gecəsi oxuması həqiqətən məni hələ də sevdiyini sübut edir… Ona həmişə deyərdim:
“Məni qəlbinin başında, qolunun üstündə Bir möhür kimi saxla. Çünki sevgi ölüm qədər qüvvətlidir, qısqanclıq ölülər diyarı kimi möhkəmdir, onun odu alovlanır, O, atəşdir,tamamilə yandırıb-yaxır. Sevgini ümman sular söndürə bilməz, Onu çağlayan çaylar batıra bilməz. Bir insan sevgisi uğrunda var-yoxunu versə belə, hamı ona xor baxar.” – Mən onu çox sevirəm. Ancaq Hər kəs bədəninin ölümünü düşünür. Ürəyinin ölümünü düşünən yoxdur. Əsl əhəmiyyətli olan ürəyin ölməsidir. Mənim bədənim öldü, indi məzarlıqdadı. Lakin ürəyim sanki ölməyib və hələ də Xülyanın yanındadı. Sanki, onun döyünən ürəyi elə məhz, mənim ürəyimdir. Nə acılıdr elə deyilmi? Hər kəs kimi normal ölməməyin, nəticəsi budur …
Toy gecəsi onun gərdəyini gördüm. Əri onun gözəlliyini elə ilk toy gecəsi faydalanmağa başlamışdı. Onun bakirəliyini pozarkən çox incitmişdi, ağrıdan Bahar ağlayırdı.
Bu bir ay içində başqa hadisələr də baş verdi. Anam və atam söhbət edərkən mənə məlum oldu ki, mən onların övladları deyiləm. Bilmədim kimin övladıyam. Çox qışqırdım, eşitmədilər məni. Duymadılar… Az qala ağlımı qaçırım. 28 yaşıma kimi kimin övladı olduğumu məndən gizlədiblər. Bütün vaxtımı onların yanında keçirirdim ki, bəlkə biri bir söz deyər. Amma çifayda…
***
Paytaxtda siyasi vəziyyət heç də yaxşı görsənmir, şəhərdə dini qarşıdurmalar güclənib və ziyalı təbəqələrini bir-bir aradan götürürlər. İnsanların içində gəzərkən duyduğum şaiələrə görə, bir neçə nəfər ziyalı bir insanı öldürməyə cəhd