d etmiş lakin baş tutmamışdır. Ancaq üstündən bir neçə gün keçəndən sonra həmin ziyalı xəstəxanada keçinmişdir. Artıq insanlar küçələrə axışır mənim, Anarın və vəfat edən ziyalının fotolarını havaya qaldırıb şüarlar səsləyirlər. Buna şahid olmaq üçün həmin kiçik mitinqlərin içərisində gəzirdim. Ancaq mən iki gün sonrakı toyu düşünməli idim. Bu mitinqə vaxt sərf edə bilmərəm. Zatən heç nə baş tuta bilməyəcək. Mən həyatım boyu yalanların içində böyümüşəm. Hələ də anam və atamın kim olduğunu bilmirəm. Bəlkə sağlığımda bu mənə deyilsəydi mən nəsə edə bilərdim. Amma sanki mənim ölümümü gözləyiblər.
***
Nəsə yüngüllük hiss edirəm. Sanki məni qəbrstanlığa çağırırlar.Cəsədimin üstündə kimsə var sanki… Ora gedirəm və artıq ordayam. Baş daşımı anam qucaqlayıb ağlaya-ağlaya öpür, neçə qohum ilə birlikdə valideynlərim qəbrimin üstündə kitab oxuyurlar. Sonra anam qəbrimin üstünə gül suyu səpələdi. Dini adətlərimiz qəribədi. Ancaq istəməzdim ki, mənim belə bir başdaşım olsun. Çünki bunu mən dinimizə uyğun saymıram. Şəkildə gülərüzəm, ancaq ruhum ağlamağa cəhd edir, anamı və atamı gördükdə. Atam ağacların arasında necədə ağlayır uşaq kimi. Qəbrimin üstündə ki, çinar ağacı isə tumurcuqlayıb. O da mənim kimi gəncdir. Artıq mənim cəsədim, çürüyəcək və gübrələnib bu ağacın dibinə gedəcək. Görürsünüzmü? Mənim cəsədimində xeyri var… Soğulcanlar ac qalmır, mənim ətimi didib, nəsil artırırlar, sümüklərim isə hissəciklərə çevrilib, çinar ağacının tezliklə ucalmağına köməklik edəcək. Öz cəsədimlə Allahın yaratdıqlarına kömək etdiyi üçün, fəxr etdim. Yəqin ki, bu günə kimi heç bir ölü insan öz cəsədi ilə fəxr etməmişdi.
Atam anamın çiynindən tutaraq, geri çəkdi və yavaş-yavaş hər kəs oradan uzaqlaşmağa başladı. Mənsə başdaşımdakı gülərüz şəkilimlə baş-başa qaldım. Mər-mərin yamacında əyləşib, dirsəyimi qəbrimin üstünə qoydum və səmaya baxdım. Bu gün ki, ad günümü, Xülyamı düşündüm. Bu gün o evlənəcəkdi. Gecə isə artıq başqasının yatağında olub, pak bakirəliyini sındıracaqdı. Mən