bunların şahidimi olacağam? İnana bilmirəm… Buna heç vaxt razı da olmayacağam. Nəfəs ala bilmirəm… Ürəyimdə yoxdu ki, deyim ürəyim sıxılır…
Uzaqdan sarı rəngli bir taksi yaxınlaşdı. Onun içindən qaraya bürünmüş, bir az beli bükük qadın düşdü və mənə və ya mənim qəbrimə doğru əsə-əsə addımlamağa başladı.Arxamda yüzlərlə qəbir var, yəqin edirəm ki, o yüzlərlə qəbrlərdən birinin üstünə gəlir. Ancaq yox, düz mən tərəfə gəlir. Bu qadını tanıyıram. Bu qadın…Bu qadın… Anarın anası Zərinə ana idi…
***
Onun burada nə işi var? Heç bilmirəm, Anarın qəbri haradadır, yoxsa onun qəbrinidə ziyarət edərdim. Bəlkə də Zərinə ana onun qəbrinin üstünə görə gəlib və məni də ziyarət edir. Qəbrimin yanına gəlib çatanda dizlərini yerə qoyub daşı qucaqladı və ağlamağa başladı. Sonra ağlaya-ağlaya nəsə danışmağa başladı:
- Allahım, mənə niyə bu əzabı göstərirsən? Axı mənim günahım nə idi, oğullarımı əlimdən aldın? – Oğullarım demək istəyəndə, həmişə Anara və mənə öz oğlu kimi baxırdı. O yenə davam edirdi: Allahım,sənə üsyanmı edim? Onların canını almaqdansa mənim canımı alardın, nə olardı axı? Yalvarıram mənim də canımı al.Bu ağırlığı, bu dərdi daşıya bilmirəm, oğlanlarımı məndən alıb, məni niyə yaşadırsan axı? Bu sənin ədalətindirmi? – Həqiqətən hiss olunurdu ki, Zərinə ana çox dərd çəkir, o eləcə əlini göyə qaldırıb, üzünü sanki Allaha tutarmış kimi səsini yüksəldə bildiyi qədər-yüksəldirdi. Anarın ölümdünən sonra sürətlə üzündə qırışmalar başlayıb və elə bil on il qocalıb.Sonra o belini başdaşıma söykəyərək avaz səslə deməyə başladı: Bilirəm, bilirəm…. Günah məndədir… Mən Fəridi başqasına veməməli idim. Öz oğlumu başqalarına satdım. Haqq olur mənə… Mən oğlumu satdım, sənsə ikisini birdən aldın mənim əlimdən… Yalvarıram bağışla etdiyim günaha görə. Bağışlamasan da mən bu günahların əcirini çəkirəm. Mən intihar etməyəcəm və ölənə kimi bu günahların bədəlini yaşayacağam. Qoy mənim kimi pis bir anana bunu yaşasın. Oğlum, Fərid… Sən məni bağışla… Allah bağışlamayacaq onsuzda. Sən məni