ə səadəti ilə yaşayın. Əminəm ki, övladında sənin kimi təmiz qəlbli və çox gözəl olacaq. Allah heç vaxt artıq sizin ailənizə dərd yaşatmasın…Səni çox sevirəm… Əlivda… – Onun alnından öpdüm və o evdən əbədi yoxa çıxdım. Onu sonuncu dəfə ay işığında gördüm…Bu qədər…
***
Ay işığı altında küçədə dolaşırdım. Artıq hər şeydən əlimi üzdüm. Baharın səadətindən başqa heç nə istəmərəm. Ayaqlarım məni hansısa məscid tərəfə apardı. Səhərə yaxın olduğundan minarədən Əzan səsi gəldi. Mən isə məscidə girmək qərarına gəldim. Uşaqlığımdan bəri namaz qılmışam. Allaha ibadətimi əksik etməmişəm. İlk şerimidə Allaha həsr etdim. Məni ibadətə gətirən bir hadisə olmuşdu. Onu isə dərhal şerə salmışdım.
Bu hadisədən sonra, özümü daha da Allaha bağladım və ibadətimi ondan əksik etmədim. Ancaq Allah mənə yuxumda demişdi ki, “heç bir bəndəm əksik deyil hifzdən”.. Haqlı idi. Artıq mən bəndəsi deyiləm, sadəcə ruham. Bəndəsi olsaydım, hifzindən çox çəkinməzdim. Əlbəttə ki, mən kafir deyiləm. Allahımı danmıram. Ona ədalətsiz də demirəm. Ona yenə bütün varlığımla inanıram. Elə buna görə də ruh olsam da girirəm məscidə. Namazı vaxtıdır zatən. İki rükət namaz qılmaq istəyirəm. Məscid səhər tezdən olduğu üçün boşdur. Sanki yalnız Allah və mənəm bu böyük məsciddə. Bir də Azan deyənin səsi bütün şəhəri götürdüyü kimi boş məscidin içini bürüyüb. Mən İqamətimi deyib, namazıma başlayıram. İki rükət bitdikdən sonra əllərimi Allaha açıb dua edirəm… Bu dua xeyli çəkir. Vətənimə, ailəmə, hər iki ailəmə, Bahara, onun bətnindəki körpəsinə, hətta ərinə belə dua edirəm. Zərinə ananı da artıq başa düşürəm. O mənim doğma anamdır. Artıq onu , məni böyüdən anamdan da ayırmıram. Allah sadəcə sən hər kəsi hifz eylə. Sənki çox böyüksən… Arxamdan səs gəlir:
Səni düşündürən suallar,
Artıq qəlbini parçalar
Hələ təksənsə,
Yoxdursa kimsə
Hələ yalnız və
Köməksizsənsə
Dəhşətdir bu
İnan mənə.
Həmişə bir yerdə qoyduğun
Və unutduğun ümid var.
Sən onu itirsəndə
O səni həmişə tapar
Bunu unutma ,səmimi dost…
Aman