verirdi. Uzaqdan mənim ömrümün baharı-Bahar gəlirdi.
Baharla 5 il öncə kitab mağazasında tanışmışdıq. Kitab mağazası mənə ödəniş etməsi üçün dükana getmişdim. Bahar da həmin vaxt kitab alırdı. Onun əlində mənim kitabım olduğunu gördüm. Ona yaxınlaşıb demişdim:
- O müəllifi tanıyırsınız?
- Yox tanımıram, amma bəyəndiyim yazardı. İki kitabını oxumuşam, çox bəyənirəm yazılarını.
- Bəyəndiyiniz üçün sevindim. Çoxları deyir yaxşı yazmır, sizin fikiriniz fərqli oldu.
- Fikrimcə, bu sözü deyənin ədəbi anlayışı yoxdur. Onun yazılarını bəyənməmək mümkün olmur…
- Ola bilər. – gülümsəmişdim.
- Sizi tanıyıram? Tanış gəlirsiniz…
- Oxşayır? – Kitabı əlindən götürüb arxasındakı şəkilimi göstərib gülmüşdüm.
- Demək, siz…siz… Fəridsiniz. Sizi tanıdığıma həqiqətən çox sevindim…
Beləcə tanış olmuşduq. Onun mütaliəsinin zəngin olması məni ona daha da bağlayırdı. Həm də onun şabalıdı gözləri, kaman qaşları, uzun saçları, bəyaz teni məni ona həyatımda ilk dəfə aşiq olmağa sövq etdirmişdi. Onun gözəlliyinin qarşısında aciz qılınmış, hər təbəssümünə nəfəsim kəsilirdi.
Biz tez-tez görüşüb kitablar haqqında müzakirələr aparırdıq. Tanış olduğumuz gün o, tibb universitetinə yeni qəbul olduğunu demişdi.
Bir gün isə parkda söhbət edərkən, qəflətən özümü toplayıb, ona ürəyimdə olan sevgini nəql etmişdim. Bir müddət susduqdan sonra, onun da ürəyinin mənə qarşı boş olmadığını öyrənəndə sanki dünyanı mənə vermişdilər. Həmin gündən sonra namazımın duaları artmışdı. Hər namazdan sonra Allahdan mənə “Baharın sevgisini çox görməməsini”- istəyirdim. Bilirdim “O” məni duyurdu.
İlk dəfə sevdiyimi söylədiyim yer bizim daimi görüş yerimizə çevrilmişdi və o mənə yaxınlaşırdı.
Üzərində qapağı kəmərlə bağlanılmış, ağ manto, dəri çanta və uzunboğazlı çəkmə var idi. O bu gün möhtəşəm görsənirdi və mənə yaxınlaşdı:
- Bağışla, bu gün dərsdən gec çıxdım. Laboratoriyada qan analizi testləri edirdik. Üstüm başım qanı iykənir. – üzülərək dedi.
- Çox deyil gəlmişəm. Gəl gedək yemək yeməyə. Deyəcək