k sözlərim var.
O, qoluma girdi və başımıza səpələnən yarpaqların altında söhbət edə-edə yaxınlıqdakı elit restoranlardan birinə gəldik və balıq sifariş verdik. Hiss edirdim ki, Bahar mənim danışacaqlarımı gözləməklə səbrsizlənirdi. Çox keçmədən ona danışmağa başladım:
- Bu gün artıq bir-birimizi sevməyimizin 5 ili tamam olur. Səni necə sevdiyimə Allah və elə sənin özün şahidsən. İşlərim qaydasındadır, hər şey yaxşıdır. Fikirləşirəm ki, münasibətimizi belə uzatmayaq…
- Necə yəni? Ayrılmaq istəyirsən? Bezdin məndən? – Əlində çəngəl və bıçaq tutan Bahar, əlindəkiləri buraxaraq həyəcanla söylədi.
- Yox, səhv başa düşdün məni. Evlənmək istəyirəm səninlə. Valideynlərimi elçi göndərmək istəyirəm, artıq sənə qovuşmaq istəyirəm. Bu bizim haqqımızdır.
- İnana bilmirəm. Səni çox sevirəm… – Baharın gözlərindən mirvari tək damlalar axırdı.
- İstəyirəm mitinqi bitirən kimi bizimkilər sizə elçi gəlsin. Evinizə bildir üç gün sonra sizə gələcəklər.
- Lütfən, bu mitinqə getmə. Həmişə getmisən, indi isə lazım deyil getməyin. Zatən, heç bir nəticə vermir.
- Yox, getməliyəm. Tanınmış yazıçı olduğum üçün, istəyirəm ki, öz oxuyucularım məni mitinqdə görsün və onlar da iştirak etsin.
Bir müddət bu haqda danışandan sonra, Bahar heç nə edə bilməyəcəyini başa düşüb susdu. Yeməyi bitirəndən sonra, o qoluma girdi və restorandan çıxdıq, evlərinə yola saldım. Daha sonra günorta əzanının səsini eşitdim və ən yaxında olan bir məscidə girdim. Əlimi-əlimin üstünə qoyub namazımı qılıb, duamı eləyib məsciddən çıxdım. Sahildə dostlarımla həmişə görüşdüyüm cafedə görüşdüm . Ən yaxın dostum Anar da orada idi. Anar İngiltərədə komputer sahəsi üzrə bakalavr və master etmişdi. Sahəsi üzrə dahiydi. Uşaqlığımdan onu tanıyıram, mən onlarda, o isə bizdə qalırdı tez-tez. İndi ikimizdə Vətəndaş Hərəkatının tanınmış simalarına çevrilmişdik. Stolun arxasında müzakirələr gedirdi. 3 gün sonrakı mitinqin məramı haqqında danışırdıq və bacardığımız qədər aktiv olmağımızı şərt kimi qəbul etdik. Söhbətdən bir