Mənim qarşımda Şölə oturmuşdu. O şirin çayı qarışdırırdı. Arada ayağının ayağıma toxunmağını hiss elədim. İlk öncə fikir vermədim. Sonra hiss elədim ki, masanın altında ayaqları ayağıma sürtələyir. Üzümə baxıb söylədi:
- Yeni kitabın çıxacaq.
- Hə çıxacaq. – ürəyimdə dedim ki, elə yaxşı edib Cahangir bunu döyür… Masa arxasından qalxdım və işə getdim. İşdən sonra Bahar ilə görüşdüm və o mənə bilridi ki, ailəsi bizimkiləri dediyim gün gözləyəcək. Onlar üçün də xoşdur bizi qonaq etmək. Çöldə yağış yağırdı, eyni çətirin altında evə gedirdik. Onu yola saldım və axşamın düşdüyünü gördüm. Ümid edirdim ki, Şölə də artıq evinə gedib. Mən evə gəldim və gördüm ki, Şölə ilə anam süfrəyə qabda borş düzürlər. Bir kəlmə kəsmədən borşu içdim və otağıma keçib Judith Mcnaught-ın “Sənsiz” əsərini oxumağa başladım.
Artıq gecə yarısı idi. Evdəki hər kəs yatmışdı. Mən gecə namazımı qılıb yatmağımı fikirləşdim. Səccadəni salonun ortasına sərib namaza başladım. Namaz qılanda arxama kiminsə keçdiyini hiss elədim. Namazımı bitirəndə arxamdan Şölənin səsi gəldi. Üzümü ona çevirmədən səccadəmi səliqəli qatlayaraq ona cavab verirdim:
- Nə yaman belə uzun çəkir namaz?!
- Dualarım çox olur.
- Nə dua edirsən elə? – istehza ilə.
- Hər kəs üçün dua edirəm. Sənin üçün də həmçinin.
- Mənim üçün?
- İstəyirəm ki, ərinlə hər şey qaydasında olsun.
- Ay sən Allah, dua eləmə. Mən o keçəli heç kişi kim saymıram. Mən ondan boşanacam.
- Öz işindir.
- Sənə çay gətirdim. – stolun üzərindəki çayı göstərək dedi. Mən stolun arxasında keçdim. O da qarşımda oturdu. Üznüdəki qızartı da getmişdi. Mənə dedi:
- Bilirsən, niyə burdayam?
-???
- Əslində özüm qəsdən, etdim ki, ərim məni döysün bura gələ bilim.
- Buna səbəb nə idi?
- Səbəb sənsən! Yoruldum artıq. Aylardır, səni izləyirəm pəncərədə. Sənin fikrini çəkməkdən artıq yorulmuşam. Başa düşürsən? Yorulmuşam! Mən səni çox sevirəm. Səni o qədər sevirəm ki, hər şeyi gözə alıb gəlmişəm bura.
- Bəsdi, sənin ərin var. Günahdır! – ayağa qalxaraq