q dedim.
- Hahaha! Günah? Güldürmə məni! Mən günaha filan inanmıram. Mən sevgiyə inanıram.
- Bəsdir, get yat, sabah da rədd ol get! – asta səslə dedim ki, evdəkilər oyanmasın.
O məni divara itələyərək, əlini sinəmə qoyub dodaqlarımdan öpməyə başladı. Öpüş uzun çəkdi , qorxurdum ki, valideynlərim oyanar səsə. Onu itiələdim və mənim üçün hazırlanmış yatağa yıxıldı.
- Mənim kimi bir qıza yox deyirsən? Axmaq olma… Bu bədəni istəmirsən? Bu sənindir. Həəə. Gəl – o əli ilə yaxasını açaraq dedi.
- Axmaqsan sən… – Gecə ikən paltomu götürərək evdən çıxdım. Həyatda belə insanların da mövcud olduğunu görüb lap kədərə qapılmışdım. Səhərə kimi dənizin kənarında gəzdim. Bu gün mitinq var idi. Mitinqdən əvvəl Bahar mənə zəng edib bildirdi ki, yuxusunu qatıb. Ancaq ona təsəlli verdim
Saat 12 olanda meydanda artıq yüzlərlə insan var idi. Polis dəyanmadan mitinqdəkiləri dəyənəklə vura-vura avtobuslara mindirib aparırdı. Mən Anarla birlikdə hərəkət edirdim. Yanımızda da 11-12 dostlar var idi. Jurnalistlər məni tanıyar-tanımaz yaxınlaşıb mikrafou üzümə tutdudular. Mən fikrimi bir şerlə ifadə elədim:
“Bir kərə yüksələn bayraq, endi min kərə
Bayraq ağır deyil qaldırmaq olar,
Kimi gözləyir görən bu millət
Gözləyin-gözləyin külək qaldırar”
Bu şerdən sonra ətrafdakı insanlar cuşa gəldi və şeri hamı bir ağızdan söyləyə-söyləyə polisə hücum çəkdi. Polislər bizi də tutdular. Hamını eyni kameraya doldurdular, məni isə tək bir kameraya bağladılar. Mənə heç kim yaxınlaşmırdı. Gecə də yuxusuz olduğundan, elə oradaca bir az uzanıb yatdım. Gözlərimi qapı ardında danışan iki polisin səsinə oyandım. Onlardan biri dedi: ” İçəridə uşaqlardan birini danışdıranda bizimkilər birini bərk döyüb, deyəsən ölübdür. Heyif, İngiltərədə təhsil alıbmış. Adı da Anardır” – bu sözləri eşidər eşitməz, bir anlığa sıçrayıb qışqır mağa başladım. Şok keçirirdim sanki. Elə oradaca özümdən keçdim.
Məni oyadıb rəisin otağına apardılar. Rəis qonşumuz Cahangir idi:
- Belə-belə işlər. Düşdün əlimə!
- Anarı