öldürmüsünüz, qatillər!!! – özümü saxlaya bilməyib ağladım.
Rəis mənə yaxınlaşaraq sillə çəkib dedi:
-Şölə necə idi? Hə? Ləzzətini çəkdin?
- Nə danışırsan?
- Keçən gecə Şölə gəlib mənə dedi ki, Fərid səndən də kişidir. Sən yataqda heç nəsən, amma o bir möcüzədir və buna görə məndən boşanacağını dedi.
- Yalan deyir, ona toxunamamışam.
Rəis mənim başımdan tutub masaya çırpdı, mən bihuş olub yerı yıxıldım. Xayalarımın üzərindən bərk təpik irişdirdi, üstümə oturub yumruqlarını sifətimə döşəməyə başladı. İçəri girən digər polislər onu aralamaq istədilər, ancaq bacarmadılar. Sonra dayanaraq, dedi ki, sənə ölüm yoxdur, burada çürüyəcəksən.
Yaşadığım evdən silahları çıxardılar, kilolarla narkotik, həşişlər çıxardılar və boynuma qoydular ki, terror yolu ilə dövlət çevrilişi etmək istəmişəm. Məhkəmənin qərarı ilə mənə 15 il cəza kəsildi və bu cəaznı tək bir otaqda çəkməli idim.
Bütün günümü tək bir otaqda özümü dinə həsr etmişdim. Dayanmadan namaz qılırdım. Və bir gün mənə Bahardan məktub gəldi. Məktubda bildirilmişdi ki, həmişə məni sevəcək , ancaq artıq ailəsi onu başqasına verməyi düşünür. Məktubun sonunda isə “Əlvida” yazılmışdı.
Sarsılmışdım… Anarın ölümündən sonra, Baharın bu məktubu məni çox incitmişdi. Yaşama həvəsimi öldürmüşdü. Namaza daha çox tutundum. Səcdəyə gedərkən istəmdən sanki başımı yerə çırpırdım.
Nazik dəmiri olan yemək qabını dişimlə,dırnağımla deşib, ucu biz hala əyib gətirmişdim. Həyatda tutuna bilməyəcəyim ümid qalmadığı üçün o dəmirlə şah damarımı kəsməyə cəhd etdim. İlk cəhd alınmadı, ikinci cəhd də isə qan görsəndi. 3-cü cəhddə dəmiri şah damarıma bərk sancdım, sümüyə dəydiyində beynimdən cingilti qopdu. Qan üzümə fışqırdı, yerimə uzanıb qolumu aşağı halda saxladım. Get-gedə halsızlaşırdım, otaq soyuyurdu, bədənim üşüyürdü, gözümə Bahar görsənirdi və o yavaş-yavaş bulanıqlaşırdı. Anarın səini eşidirdim, “Gəl…Gəl…” deyə sanki çağırırdı. Yuxum bərk gəlirdi, başımı qaldırmağa belə taqət yox idi və mən öldüm…
***
Hər şey burdan başladı..