. Necə? Hahaha… İndi izah edərəm. Həqiqətən ölmüşəm və mən öz cəsədimin yanındayam. Cəsədim göyərib, gözləri açıq canım çıxıb. Oturub bayaqdan öz cəsədimə baxıram. Həqiqətən ölmək qəribə hiss imiş. O an … Yaşamaqla, ölmək arasında olan o anı insan həyatda 1 kərə yaşayır. Və o hissi yaşadım. Elə indicə polis cəsədimi görüb dik atıldı. Xəstəxandan gəlib cəsədimi götürüb morga yerləşdilər.
***
Ruh olmaq qəribə hissdir. İstədiyin yerdə istədiyin vaxt ola bilirsən. Bir göz qırpınımda Niagara şəlaləsinin altındasan, ancaq islanmırsan… Sadəcə su içindən gəlib, keçir. İstanbulda Taksim meydanındasan, minlərlə insan gəlir və gedir, hamısı sənin içindən keçir və heç kim səni görmür. Səmalardasan… Payızdan qaçan durnalar içindən keçir… Əfqanstandasan… Atılan güllələr içindən keçir. Bunların heç birini hiss etmirsən, heç kim səni görmür və heç kimə toxuna bilmirsən, heç kim səni eşitmir. Sən ruhsan, artıq ölmüsən. Bu günə kimi Yer üzünə aid idin, indi isə Kainata…
Bəs… Bəs axı mən ölmüşəm. Cənnət və Cəhənnəm hardadı? Başa düşə bilmirəm… Oxuduğum kitablardan, axı öyrənmişəm ki, insan öz axirətini yaşayır öldükdən sonra. Axirətim bu yer üzüdürmü? Başa düşə bilmirəm…
Dediyim kimi, bir göz qırpımında Baharın yanındayam. Oturub televizora baxır. Bəllidir ki, mənim ölümümdən xəbəri yoxdur. Mən ölməsəydim, birdə Baharı 15 il sonra görəcəkdim… İndi amma onun yanındayam. Nəfəsi ruhumun içindən keçir. Toxunmaq istəyirəm, toxuna bilmirəm, səsimi eşitmir.
Amma bəlkə də Cənnət budur. Öldükdən sonra belə sevdiklərinin yanında ola bilmək.
Baharın telefonu zəng çalır, telefonun displeyində ən yaxın rəfiqəsi Nailə yazır.Bahar Nailənin ağlayan səsini eşidəndə, rəngi qaçır və mən hiss etdim ki, bu xəbəri Nailə verəcək. Elə dediyim kimi də oldu. Baharın əlindən telefon yerə düşdü. Susdu..Susdu və birdən fəryad çəkdir.
“Yooooooooooox”… “Yoooooooooooooox”…. ” Fəəəərriiiid”…. ” Ola bilməəəəz”
- Ağlama ömrüm, bax ölməmişəm, yanındayam! Görmürsən məni? Ağlama xahiş edirəm.Yalvarıram sənə