İllərdir səhərlər oyanıb sübh namazı qılmağıma görə artıq eyni vaxtda oyanmağım vərdiş halını almışdı. Payız fəsli olduğundan havalar artıq tez qaralır, səhərlər isə gec açılırdı. Qazı yandırıb çayı üzərinə qoydum və içəri otağa keçib iki rükət namazımı qıldım. Səhərlər namaz qılmağı sevirəm, sanki Allahın nəfəsini bədənimdə gəzər kimi hiss edirəm. Hər gün dərk edirdim ki, alnımın yerdə olmasına baxmayaraq, Allah məni yoxluq içərsində dinləyir. Bu da məni ona hər gün daha bağlayırdı. Mən susuram “O” danışır, “O” susur mən danışıram sanki…
Sevgi bəlkə də budur – “Onu və Onun yaratdıqlarını sevmək”. “Onun ” yaratdığı hər kiçik şeydə belə xüsusi sevgi var. Həqiqətən hər şeyi bizə ram edən Allah pak və müqəddəsdir. Oturduğumuz stul, baxdığımız televizor, danışdığımız telefon.. Hər bir şey…Əgər Allahın köməyi olmasaydı bizim bunlara gücümüz çatmazdı . Biz öldükdən sonra Rəbbimizin hüzuruna qayıdacağıq. Gəldiyimiz yerə… Cənnətə…
Namazı bitirdikdən sonra bir fincan çay içərək, yeni yazdığım romanı printerdən çap edərək nəşriyyata aparmaq üçün evdən çıxdım. Payız sübhü şaxta yaratmışdı. Bu soyuqlara tab gətirə bilməyən və özlərinə isti bir yuva axtarmağa başlayan durnalar mirvarı kimi ard-arda düzülərək uçurdular. Kaş … Kaş onlara qoşulub haqqın ardınca gedə bilərdim…
Haqq harda idi? Durnaların Günəşə doğru getdiyi yerdə? Yoxsa qəlbimdə? Bu yaşıma da çatdım hələ də haqqın məkanını fikirləşirəm… – Elə bunu fikirləşə-fikirləşə nəşriyyata gəlib çıxdım. Yeni yazdığım romanı bitirdiyim üçün və çap olunacağı üçün çox sevinirdim. Artıq iyirmi ikinci çapı tamamlamışdım.
Daha sonra ofisə gedib internetdə paylaşılan yazılara baxdım. Artıq saat günortanı göstərirdi. Bu gün mənim 5 ildir sevdiyim qızla- Baharla görüşəcəkdim. Bunun üçün həmişə görüşdüyümüz parka getdim. Parkda ağaclar çox olduğundan, sarı yarpaqlarını yerə səpələmişdilər. Külək yarpaqları üfürür, bir yerdən başqa bir yerə ağuşuna alıb uçururdu. Ayağımın altında qalan qırmızı yarpaqların xışıltısı mənə zövq