ki onu sevmirəm, zəhləm gedir ondan. Ele eləməsin ki, sonra başqa cür danışım onunla. Birdə mənə baxmasın, mənim işlərimə qarışmasın.!
- Murad üzülərək:
- Çoxsağol qardaşım yenə də.
- Natiq:
- Dəyməz
- Bu sözlərdən sonra sanki dünya Muradın başına yıxıldı, nəfəsi susacaqmış kimi oldu. Amma nə etməli? Səbr etməkdən başqa bir çarəsi yox idi Muradın. Amma daha nə qədər səbr etməsi lazım idi? Dözə bilmirdi artıq Murad. Damlasız keçən hərgün Zillət, qəm – kədər , gözyaşından başqa birşey deyildi. Gündən-günə bir şamtək əriyirdi Murad Damlaya olan sevgisindən. Artıq söz keçirə də bilmirdi ürəyinə. Sevmir , sevməsin eybi yox, amma Bir salamı belə qıymaq çətin idimi? Hər sevən bu əzaba qatlaşmalı idimi? Yoxsa təkcə Murad çəkirdi bu qədər əzab?! Sevmək günah idi mi? Murad pis bir şey etmişmiydi? Murad artıq tab gətirə bilmirdi . Artıq ölmək istəyirdi. Bu düşüncələrlə İntihar etmək qərarına gəldi. İşdən çıxdı və evinə tərəf yol aldı. Qərara almışdı intihar edəcəkdi, başqa çarəsi yox idi. Yaşamaq olmurdu bu sevgiylə, acıyla, əzabla. Murad evdə tək yaşayırdı. Ailəsi Moskvada qalırdı. Murad son bir mesaj Damlanın telefonuna yazır. " Salam , bağışla axşam – axşam narahat etdim. Sadəcə sənə bir neçə kəlmə sözüm var, yazdıqlarımı oxusan sevinərəm. Amma sən bunları oxuduqda mən həyatd aolmayacam. BU sənə yazdığım son mesajdır. Bəlkə də mənsiz daha yaxşı bacararsan.. Mən səni çox sevmişdim, ağlına gətirə bilməyəcəyin qədər çox həmdə. Sadəcə bunu bil mənim qəlbimin hakimi, ömrümün , günümün , qəlbimin sakini təkcə sən oldun, səndən başqası olmadı... Sən mənim ilk sevgim idin və elə də qalacaqsan. Son sətirlərimdir sənə. Birdə mən olmayacam həyatında. Birdə görməyəcəksən məni. Bir də son söz olaraq, bağışla narahat etdim səni. Sadəcə qəlbimdəki acını biraz olsun dindirmək istədim. Səni çox sevdim " Mesajı bitirdikdən sonra Damlaya göndərir. Nə yazıq ki, bu meaj Damlanın telefonuna gəlsə də Damla mesajın səsini eşitmir. Telefonu çantasında olur və çantası da öz otağında. Damla