- Getmə qardaşım, verdiyin sözü tutmadın. Hanı son nəfəsmizə qədər qardaşdıq. Hanı? Qardaşını unutdun, məni də apar! Qardaşım olmadan bacarmaram mən. Nə qədər ağlasa da sızlasa da Natiq olmurdu. Murad artıq yox idi. Bir müddət sonra Murad dəfn olunur və hərkəs dağılışır. Sən demə qıraqdan biryerdən Damla həeşeyi seyr edirmiş . Hərkəs getdikdən sonra Damla Muradı qəbri üstə gəlir və ağlamağa başlayır. Bağışla Murad . peşmanam . Özüm danışmalı idim səninlə. Əslinə qalsa sevirdim səni həm də çox. Amma qorxurdum sevgidən. Mən bu vaxta qədər kimsəni sevməmişəm. Bağışla peşmanam kaş belə etməz idim. Bağışla məni.!. Mən sənə layiq olmadım. Bağışla...
- Və nə qədər ağlasa da Damla, gözyaşı töksə də Murad yox idi artıq. Damla hərşeyi ətraflı Murada demediyi səbədən Murad onsuz bacarmadl və intihar etdi. Məncə hərkəs sevdiyini, yaxud kiməsə qarşı nəsə hiss etdiyini vaxtında deməlidir. Yoxsa sonu belə nəticələnə bilər! Yoxsa bu işin sonu ölüm və peşmançılıqla bitər... Sevən sevdiyinə sevdiyini söyləsin ... (Hz Məhəmməd (s.a.v)