aramızda qalacaq.
Damla gedir. NAtiq də sonra öz evinə tərəf yola düşür. Yolda düşünür ki, görəsən olanları Damlaya danışmaqla doğrumu etdim? Sonra yenə özü-özünə cavab verir. Hə , hə doğru etdim mənim yerimdə Murad da olsa idi, o da belə edərdi. Bu düşüncələrlə o evinə çatır. Yorğun olduğu üçün gəlib yerinə uzanır və yatır.
Səhər açılır və Natiq işə gedir. Avtobusda da yenə dünəni düşünür və yenə də özünə haqq qazandırırdı. Birazdan iş yerinə çatdı. Hamıyla salamlaşdıqdan sonra Muradın yanına gəlir və Muradın daha da üzgün halda görür.
Natiq:
-Hə de görüm nə olub mənim qardaşıma, nəyə görə belə fikirlidir?
Murad:
-Ondan başqa birşey düşünə bilmirəm. Eeehhh kaş ki, hisslərimi ona etiraf edə biləydim.
Natiq bir anlıq çaşaraq:
-Artıq bilir.
Murad:
-Necə?
Natiq:
-Nəysə daha dedim, dünən hərşeyi ona danışdım.
Murad:
-Bəs nə dedi?
Natiq:
-Heçnə ilk öncə gülümsədi, daha sonra isə daha gecdir mən getməliyəm dedi və getdi, mən də sağ salamat dedim.
Murad:
-Gərək deməzdine , nə bilim.
Natiq:
- Mən qardaşımı hərgün bucür gördükcə dözə bilmirəm. Sənin yerində mən olsam sən də eyni şeyi etməzmiydin mi?
Murad:
-Əlbəttə edərdim, o nə sözdür.
Natiq:
-Qurtardı da. Sonra Natiq öz masasına keçib əyləşir, Murad isə yenə Damlaya baxırdı. Deyəsən arada Damla da ona baxırdı. Damla Muradın ona baxdığını gördükcə üzündə xəfif bir gülümsəmə yaranırdı və bu gülümsəmə Muradı çox sevindirir, ona ümid verirdi.
Nə isə belə-belə keçdi günlər.Artıq Damla evə gedən zaman Murad da onun arxasınca gedir, onu evinə qədər ötürürdü. Yolda gedərkən Damla tez-tez arxaya baxır, Muradı gördükdə isə sanki uşaq kimi sevinirdi. Murad artıq əmin idi ki, Damla da onu sevir. Amma Murad utancaq olduğundan Damlaya yaxınlaşa bilmirdi.
Birgün Natiq Murada yaxınlaşaraq.
-Qardaşım Damladan xəbərin var ?
Murad təlaşlı bir halda:
-Nə olub ki, Damlaya?
Natiq:
-Qorxma heçnə olmayıb, sadəcə müdirdən bir aylıq icazə alıb. Kəndə valideynlərinin yanına gedəcəkmiş, onlar üçün çox