olur artıq 20 , Muradın qəlbində həyəcan artır. Artıq 10 gün sonra Damla qayıdacaqdı. Artıq sonuncu gün çatır. 30-cu gün. Bugün Damla gələcək, Murad onu görəcəkdi. Murad səhər tezdən avtobus dayanacağına gedir və Damlanı gözləyir. Vaxt ötür və Damlanın avtobusu gəlir. O an az qalmışdı ki, Muradın ürəyi ağzından çıxsın. Bir-bir adamlar avtobusdan düşür, Muradın gözləri isə Damlanı gəzirdi. Hamı düşdü avtobusdan, avtobus boşaldı, amma Damla yox idi. Hanı Damla? Yoxdur Damla?! Murad bütün dayanacağı axtarır ki, bəlkə Damlanı görməyib. Hey gəzir, hey axtarır, amma yox yoxdur Damla. Murad yenə geri qayıtdı və sonraki avtobusları gözlədi. Gecə oldu, avtobuslar qurtardı. Damla gəlmədi. Natiq Murada zəng vurur.
-Qardaşım haradasan? İşə də gəlməmişdin? Nə olub?
Murad:
-Bütün günü Damlanı gözlədim, amma gəlmədi.
Natiq:
-Üzülmə, bəlkə sabah gələr.
Murad:
-İnşaALLAH elə olar.
Natiq:
-Sən müdirə görə də narahat olma demişəm ona ki, murad xəstədir, o səbəbdən işə gəlmir.
Murad:
-Sağol qardaşım.
Natiq:
-Dəyməz borcumdur.
Murad gecəni yatmır səhər açılır yenə avtobuslar gəlir qurtarır, dolur boşalır, ama yenə də Damla yoxdur. Murad çox üzgün idi. Bu üzgünlük içində onu yuxu aparır. Yuxu görür. Yuxusunda Damlanın qayıtdığını görür. Damla avtobusdan düşür və onun üstünə qaçır. Murad da Damlanı görüb ona tərəf qaçır və onlar biri-birilərini bərk-bərk qucaqlayırlar.
Murad:
-Harada idin?
Damla:
-Bağışla gecikdim. evdəkilər buraxmırd. Elə bu an kimsə Muradı silkələyərək Yuxudan ayıltdı. Bu dayanacağın süpürgəçisi idi. Murad yuxudan ayılır və keçib kənarda əyləşir. Bir an gözlərinə inanmır. Avtobus gəldi və Damla avtobusdan düşdü. Muraıd gördü. Muradın az qalmışdı ürəyi yerindən çıxacaqdı. Amma Damlaya nəsə oldu. Sanki Muradı gördüyü üçün o sevinməmişdi əksinə üzülmüşdü. Damla çantasını da alıb öz evinə tərəf yollanır. Murad da arxasıycan düşür. Damla yol boyunca bir dəfə də olsun baxmır arxaya. Murad düşünürdü ki, axı Damlaya nə oldu? 1 ay ərzində bu qədər necə