boğulurdu. Cavab tapa bilmirdi suallarına. Olan-qalan son ümidi də puç olmuşdu artıq.
- Artıq bu hadisədən günlər bəlkə də aylar ötmüşdü, amma Murad hələ də qəmgin idi. Damla ilə aralarında olan "salam-kalam” da məhv olduqdan sonra vəziyyəti daha da pisləşirdi Muradın. Hərkəs onun halına üzülsə də,təsəlli versə də bir faydası yox idi.
- Bir gün Murad öz masasında əyləşmişdi. Natiq ona yaxınlaşaraq:
- Murad qardaşım, müdir səni çağırır.
- Murad:
- Neynir ki, məni?
- Natiq:
- Bilmirəm, amma deyəsən əsəbləşib əlindən.
- Murad:
- Mən ona nə etmişəm ki, o əsəbləşib?
- Natiq:
- Nə bilim ən yaxşısı get özün öyrən.
- Murad:
- Hə düz deyirsən, çoxsağol.
- Natiq:
- Nə demək borcumdur.
- Murad masasından qalxıb müdirin otağına tərəf yollandı. Damlanın masası müdirin otağının yanında yerləşirdi. Murad otağa çatarkən Damlanın masası üzərindən bir vərəq düşdü və uçaraq düz Muradın ayağının altında dayandı. Murad fikirləşdi ki, vərəqi götürüb özü versə pis çıxarmı görəsən? Sonra isə... Yox, yox, niyə pis çıxsın ki? Adicə bir vərəqdir sadəcə. Bu düşüncələrlə Murad vərəqi ayağının altından götürdü və Damlanın masası üzərinə qoydu. Damla heç Murada tərəf belə baxmadı. Murad heyfisləndi. Daha sonra isə Muradın müdirin otağına daxil oldu. Nəsə elə bil müdir əsəbi idi.
- Müdir:
- Keç otur Murad, səninlə danışmam gərəkən önəmli mövzular var.
- Murad keçib əyləşir. Mənimlə bu qədər önəmli nə danışacaqsınız ki?
- Müdir:
- İndi qulaq as və sözümü kəsmə!
- Murad:
- Yaxşı buyurun sizi dinləyirəm. (Müdirin adı İsmayıl idi)
- Müdir:
- Murad neçə vaxtdır ki, sənə fikir verirəm yaman fikirlisən. Mənə qulaq as belə olmaz. Sənin bu vəziyyətin işinə mənfi təsir göstərir. Ağlını başına topla və işinə bax! Belə getsə sən işdən çıxaracam. O an sanki Muradın dünyası ikinci dəfə qaraldı.
- Müdir:
- Mən sözümü bitirdim. Dediklərimi yaxşı-yaxşı düşün. İşindən olmaq istəmirsənsə əgər. Buyur artıq öz masana gedə bilərsən. Murad qəmgin bir halda bayıra çıxır və öz masasına