a tərəf üz tutur. İş onun üçün o qədər də önəmli deyildi. Onun üçün önəmli olan Damla idi. Damlanı görə biləcəyi, saatlarca izləyə biləcəyi tək yer iş yeri idi. Natiq birazdan ona yaxınlaşaraq:
- Hə qardaşım nə oldu? Müdir nə deyir? Murad müdirlə danışdıqlarının hamsını Natiqə söyləyir.
- Natiq:
- Qardaşım məncə müdir doğru deyir. O səni sevmirsə dünyanın sonu deyilki?
- Murad:
- Mənim üçün sonudur! Damla mənim dünyamdır. O olmasa mən də yoxam deməkdir.
- Natiq:
- Səni başa düşürəm. Sənə sadəcə səbr diləyirəm ALLAHdan. Səbrli olmağa çalış.
- Murad:
- Çalışıram, çoxsağol bu arada qardaşım. Nə yaxşı ki, varsan. Yalnız sən dinləyirsən məni.
- Natiq:
- O nə sözdür? Biz qardaşıq. Bir-birimizi hər zaman dinləməliyik.
- Murad:
- Düz deyirsən.
- Murad artıq bezmişdi, səbr edə bilmirdi. Bir an öncə Damlanın da onu sevməsini istəyirdi. Amma bu mümkün deyildi., bunu Murad özü də bilirdi. Bilirdi, amma ürəyinə söz keçirə bilmirdi.
- GÜnlərin bir günü hərkəs öz masasında öz masasında əyləşmiş, işi ilə məşğul idi. Birdən müdir gəldi və hərkəs ayağa qalxdı. Daha sonra müdir əyləşmələrini söylədi və hərkəs yerinə yələşdi.
- Müdir:
- Deməli hərkəs sakit olsun və məni dinləsin sadəcə. Deməli bizim şirkətin işçilərini tədbirə dəvət ediblər. Tədbirin təşkilatçısı mənim ən yaxın dostumdur. Bu da o deməkdir ki, getmək məcburidir. Tədbir sabah axşam saat 20:00-da dır. İşdən çıxıb gedəcəksiniz. Mənə bir sözünüz yoxdursa mən otağıma keçirəm. Yerdən səs çıxmayınca müdir öz otağına keçdi. Hərkəs öz işinə davam etdi daha sonra. Murad sevincli idi, çanki Damlanı bir neçə saat daha görəcəkdi. İş çıxışında hərkəs evinə getdi. Murad da evə gəldikdən sonra sabahkı tədbri düşünürdü. Əslinə qalsa tədbir onu maraqlandırmırdı.Onu maraqlandıran Damla idi. Nə isə Muradı bu düşüncələrlə yuxu aparır, gözünü açdıqda bir də görür ki, artıq səhərdir. Murad ayağa qalxıb əl-üzünü yuyub, əynin dəyişir və evdən çıxır. Dayanacağa gələ-gələ də yenə də Damlanı düşünürdü. Bir müddət sonra avtobus