qalacaq.
Damla gedir. NAtiq de sonra öz evine teref yola düşür. Yolda düşünür ki, göresen olanları Damlaya danışmaqla doğrumu etdim? Sonra yene özü-özüne cavab verir. He , he doğru etdim menim yerimde Murad da olsa idi, o da bele ederdi. Bu düşüncelerle o evine çatır. Yorğun olduğu üçün gelib yerine uzanır ve yatır.
Seher açılır ve Natiq işe gedir. Avtobusda da yene düneni düşünür ve yene de özüne haqq qazandırırdı. Birazdan iş yerine çatdı. Hamıyla salamlaşdıqdan sonra Muradın yanına gelir ve Muradın daha da üzgün halda görür.
Natiq:
-He de görüm ne olub menim qardaşıma, neye göre bele fikirlidir?
Murad:
-Ondan başqa birşey düşüne bilmirem. Eeehhh kaş ki, hisslerimi ona etiraf ede bileydim.
Natiq bir anlıq çaşaraq:
-Artıq bilir.
Murad:
-Nece?
Natiq:
-Neyse daha dedim, dünen herşeyi ona danışdım.
Murad:
-Bes ne dedi?
Natiq:
-Heçne ilk önce gülümsedi, daha sonra ise daha gecdir men getmeliyem dedi ve getdi, men de sağ salamat dedim.
Murad:
-Gerek demezdine , ne bilim.
Natiq:
- Men qardaşımı hergün bucür gördükce döze bilmirem. Senin yerinde men olsam sen de eyni şeyi etmezmiydin mi?
Murad:
-Elbette ederdim, o ne sözdür.
Natiq:
-Qurtardı da. Sonra Natiq öz masasına keçib eyleşir, Murad ise yene Damlaya baxırdı. Deyesen arada Damla da ona baxırdı. Damla Muradın ona baxdığını gördükce üzünde xefif bir gülümseme yaranırdı ve bu gülümseme Muradı çox sevindirir, ona ümid verirdi.
Ne ise bele-bele keçdi günler.Artıq Damla eve geden zaman Murad da onun arxasınca gedir, onu evine qeder ötürürdü. Yolda gederken Damla tez-tez arxaya baxır, Muradı gördükde ise sanki uşaq kimi sevinirdi. Murad artıq emin idi ki, Damla da onu sevir. Amma Murad utancaq olduğundan Damlaya yaxınlaşa bilmirdi.
Birgün Natiq Murada yaxınlaşaraq.
-Qardaşım Damladan xeberin var ?
Murad telaşlı bir halda:
-Ne olub ki, Damlaya?
Natiq:
-Qorxma heçne olmayıb, sadece müdirden bir aylıq icaze alıb. Kende valideynlerinin yanına gedecekmiş, onlar üçün çox darıxıbmış. Artıq

<< 1 2 3 [4] 5 6 ... 16 >>