bilmirdi suallarına. Olan-qalan son ümidi de puç olmuşdu artıq.
- Artıq bu hadiseden günler belke de aylar ötmüşdü, amma Murad hele de qemgin idi. Damla ile aralarında olan "salam-kalam” da mehv olduqdan sonra veziyyeti daha da pisleşirdi Muradın. Herkes onun halına üzülse de,teselli verse de bir faydası yox idi.
- Bir gün Murad öz masasında eyleşmişdi. Natiq ona yaxınlaşaraq:
- Murad qardaşım, müdir seni çağırır.
- Murad:
- Neynir ki, meni?
- Natiq:
- Bilmirem, amma deyesen esebleşib elinden.
- Murad:
- Men ona ne etmişem ki, o esebleşib?
- Natiq:
- Ne bilim en yaxşısı get özün öyren.
- Murad:
- He düz deyirsen, çoxsağol.
- Natiq:
- Ne demek borcumdur.
- Murad masasından qalxıb müdirin otağına teref yollandı. Damlanın masası müdirin otağının yanında yerleşirdi. Murad otağa çatarken Damlanın masası üzerinden bir vereq düşdü ve uçaraq düz Muradın ayağının altında dayandı. Murad fikirleşdi ki, vereqi götürüb özü verse pis çıxarmı göresen? Sonra ise... Yox, yox, niye pis çıxsın ki? Adice bir vereqdir sadece. Bu düşüncelerle Murad vereqi ayağının altından götürdü ve Damlanın masası üzerine qoydu. Damla heç Murada teref bele baxmadı. Murad heyfislendi. Daha sonra ise Muradın müdirin otağına daxil oldu. Nese ele bil müdir esebi idi.
- Müdir:
- Keç otur Murad, seninle danışmam gereken önemli mövzular var.
- Murad keçib eyleşir. Menimle bu qeder önemli ne danışacaqsınız ki?
- Müdir:
- İndi qulaq as ve sözümü kesme!
- Murad:
- Yaxşı buyurun sizi dinleyirem. (Müdirin adı İsmayıl idi)
- Müdir:
- Murad neçe vaxtdır ki, sene fikir verirem yaman fikirlisen. Mene qulaq as bele olmaz. Senin bu veziyyetin işine menfi tesir gösterir. Ağlını başına topla ve işine bax! Bele getse sen işden çıxaracam. O an sanki Muradın dünyası ikinci defe qaraldı.
- Müdir:
- Men sözümü bitirdim. Dediklerimi yaxşı-yaxşı düşün. İşinden olmaq istemirsense eger. Buyur artıq öz masana gede bilersen. Murad qemgin bir halda bayıra çıxır ve öz masasına teref üz tutur. İş onun

<< 1 ... 6 7 [8] 9 10 ... 16 >>