yeməklərə üstünlük versin. Hədislərdə dəfələrlə buyurulub ki, qadınlarınız sizə Allahın əmanətidir. Elə isə, ailə başçısı yemək məsələsində öz həyat yoldaşının və uşaqlarının istəyini nəzərə alsa, hətta öz istəyini bəzən onların istəyinə qurban versə, savab qazanar. Əksinə, ailə üzvlərinin xoşlamadığı, yalnız özünə xoş olan yeməkləri bişirməyi sifariş etsə, bəyənilməz bir işə imza atmış olar. Həmçinin, evdə bişən yeməklə kifayətlənməyən və həmişə özü üçün əlavə xörək bişirtdirən ailə başçısını da bura əlavə edə bilərik. Həzrət Mühəmməd Peyğəmbər (s) bunları nəzərdə tutaraq buyururdu: “Mömin öz ailəsinin iştahasına (zövqünə) uyğun yeyər. Münafiq isə ailəsini öz iştahasına uyğun yeməyə məcbur edər”.

Möminə yaraşan xüsusiyyətlərdən biri də öz yeməyindən başqalarına ikram etməkdir. Hətta bəzi hədislərdə süfrə arxasında tək oturub yemək məkruh əməllərdən sayılıb. Xüsusilə, ehtiyacı olan şəxslərlə öz yeməyini bölüşmək gözəl əməldir. Quranın Müddəssir surəsinin 44-cü ayəsindən məlum olur ki, insanı cəhənnəmə aparan günahlardan biri də yoxsulları yedizdirməməkdir.

Müqəddəslərimiz adətən başqaları ilə birlikdə yeməyə çalışırdılar. Onlar öz xidmətçiləri ilə bir süfrə arxasında oturmağı qətiyyən əskiklik saymırdılar. İmam Rza (ə) öz nökərləri ilə eyni yemək süfrəsi arxasında əyləşmək xasiyyətini ömrünün son gününə kimi tərk etməmişdi. Bu, o zamanın ictimai münasibətlər norması baxımından həddən artıq alicənab bir hərəkət idi. İmam Rzanın (ə) xidmətçisi Yasir rəvayət edir ki, o həzrət şəhid olduğu gün zöhr namazından sonra məndən soruşdu ki, xidmətçilər nahar ediblərmi? Mən cavab verdim ki, onların boğazından yemək necə keçər, bir halda ki, siz bu vəziyyətdəsiniz? İmam yatağında özünü dikəldib, süfrə açmağı tapşırdı. Mən süfrə açdım və bütün xidmətçiləri çağırdım. Hamı İmamın hüzurunda əyləşib yeməyə başladı. O həzrət hamını mehribanlıqla dindirir və yeməyə həvəsləndirirdi (Üyuni əxbarir-Riza, II, 241).

Mömin nəinki insanları, hətta ac heyvanları da öz yeməyinə