və nəhy ənil-münkər üçün də hüdudlar təyin etmiş və hətta bəzi hallarda onu icazəli bilməmişdir. Bu şərtlərdən birincisi budur ki, əmr bil-məruf və nəhy ənil-münkər edən adam nəyin yaxşı, nəyin pis olduğunu yaxşı bilməlidir. Kifayət qədər məlumatı olmayan, insanların boynundakı vəzifəni tam anlamayan, işlərin xeyirlilik və ziyanlılıq dərəcəsini ayırd etməyən şəxs bu vəzifədən azaddır.

İkinci şərt - əmr bil-məruf və nəhy ənil-münkərin faydalı olacağına ümid etməkdir. Əgər insan öz sözlərinin tam təsirsiz qalacağına və hətta məsxərə ilə qarşılanacağına əmindirsə, sükut edə bilər.

Üçünçü məhdudiyyət bundan ibarətdir ki, əmr bil-məruf və nəhy ənil-münkər edən şəxsin canına, malına və namusuna təhlükə olmamalıdır. Əgər insan nəsihət verdiyi şəxs tərəfindən zülm və təhqirə məruz qalacağını bilirsə, bu halda susması məsləhətdir.

Şərtlərdən biri də budur ki, əmr bil-məruf və nəhy ənil-münkər camaat içində, xəcalət gətirəcək tərzdə edilməməlidir. Əks halda, həm pis hərəkətə yol vermiş adamın abrı əldən gedə bilər, həm də o adam daha da acığa düşüb öz günahında israr edər.

Nəhayət, əmr bil-məruf və nəhy ənil-münkər edən şəxs əmin olmalıdır ki, nəsihət verdiyi adam pis işindən tövbə etməyib və peşman olmayıb. Bir adam keçmişdə günah edibsə, indi onu təkrarlamırsa, həmin günah unudulub yaddan çıxıbsa, bir daha onu yada salmağa