Çətindir, ola bilər! Bu həyatdır və heç də təəccüblü deyil. Bilirəm mübarizə lazımdır. Bilirəm çalıŞmaq lazımdır. Bilirəm əziyyət çəkmək lazımdır. Bilirəm zamanı qiymətləndirmək lazımdır. Bilirəm, hər Şeyi bilirəm, baŞa düŞürəm. Amma... Bəli amması var. Mən bacarmıram. Səni baŞa düŞmək istəmirəm. Amma necə qəribə olsa da sənin kimi olmaq istərdim, çox istərdim. Onda mənə də asan olardı. Amma qorxuram, bilirsən nədən? Deyim bil, amma anlamazsan. Qorxuram, həyatda tək qalmaqdan qorxuram. Çünki sənin həyat prinsiplərinlə yaŞasam mən də sənin kimi ətrafımdakıları görməyəcəm. Mən də sənin kimi kor olacam. Amma istərdim kor olam! Istərdim kor olam ki, səni tanimayım, səni görməyim, səni duymayım! Nə təəssüf... nə təəssüf ki, artıq gecdir. Artıq gormüŞəm, duymuŞam, tanımıŞam! Bilirsən çox istərdim ki, məni anlayasan, ona görə yox ki, mənimlə olasan, ona görə ki, sən xoŞbəxt olasan. Bilməlisən ki, həyatda nə qədər çalıŞsan, nə qədər əziyyət çəksən, nə qədər mübarizə aparsan, mənsiz qalib gələ bilməyəcəksən! Mən sənə dəstək olmasam, mən səni ruhlandırmasam...

Axi sən yıxılanda mən sənə əlimi uzadacam, axı o zirvəyə qalxan yolda mən sənə yol yoldaŞı olacam, axi... ehh... sən indi gələrsən! Səni heç qinamıram da. Əlbəttə sənin kimisinə bu gülməlidir.

Bilirsən məni nə heyran edir, insanlar eyni zamanda nece oxŞar və necə fərqli ola bilərlər. Bizi fərqləndirən yalnız ürəkdəki hisslərdi. Onu da bilməlisən ki, mən tək bu hisslərlə yaŞamıram. Sən məni həyatda tam baŞqa - daŞ ürəkli bir insan kimi tanıyırsan. Bəlkə də belə yaxŞıdır. Məncə elə mən burda səhv edirəm. Bu sözlərim qürurdan doğan fikirdir. Bax bu fikir məni səndən uzaqlaŞdırır. Bəlkə də tərsinə, məni yox, sadəcə sənə məni tanıtdırmağa imkan vermir. Düzü inanmıram ki, sən məni tanısan qiymətləndirə bilərsən. Çünki sən buna qadir deyilsən! Ən azından ona görə ki, sən bunu istəmirsən.

Bilmirəm nə vaxtsa bunu baŞa düŞəcəksən yoxsa yox. Amma çox istərdim səndən soruŞum, səncə bu mənim zəifliyimdir?

Axı mən