özlüyündə etibar etməzlər. Hər
məzhəb yalnız öz mənbələrindəki mötəbər
rəvayətlərlə , öz alimlərinin rəyi ilə üst -üstə düşən
məlumatları qəbul edirlər. Haqqında danışdığım
bu rəvayətə şəxsən mən şiə mənbələrində rast
gəlməmişəm. Yəni , həqiqətən də Əli ( ə) ilə Abbas
aralarında mübahisəyə səbəb olan hansısa
məsələni Ömərin həll etməsi üçün onun qəbuluna
gəliblərmi? Ömər ilə o ikisi arasında belə bir
söhbət olubdurmu ? Bu məlumata şiə
mənbələrində rast gəlinmir. Ancaq bu rəvayətdə
bir həqiqət vardır ki , şiələrin ona qətiyyən şübhəsi
yoxdur . O da Əlinin ( ə) həm Əbu Bəkri , həm də
Öməri yalançı , vəfasız , xain , günahkar və sair
görməsidir . Çünki bu məzmunda rəvayətlər şiə
mənbələrində həddindən artıq çoxdur , təvatür
həddindədir . Zatən şiəliklə sünniliyi ayıran ən
əsas cəhət elə budur. Şiələrə görə peyğəmbər
( s . a.s ) özündən sonra Əlini ( ə) ümmətə rəhbər
təyin etmiş , Əbu Bəkr və Ömər hakimiyyəti qəsb
etmiş , daha sonra peyğəmbərin ( s .a. s ) adından
bir hədis söyləyərək qızı xanım Fatimədən ( s .a)
Fədək bağını müsadirə etmişlər. Peyğəmbərimizin
( s . a.s ) qızı xanım Fatimə isə onların əlindən
qəzəblənmiş , ömrünün sonuna kimi onları
dindirməmişdir . Vəfat edərkən də gecə ilə gizlincə
dəfn olunmasını vəsiyyət etmiş , beləcə nə Əbu
Bəkr, nə də Ömər ona ( s .a) cənazə namazı qıla
bilməmişlər. Bütün bunlar həm sünni, həm də şiə
mənbələrində öz təsdiqin tapmış məsələlərdir .
Elə bütün bu olayların baş verməsi kifayətdir ki ,
şiə nəzərində Əbu Bəkr və Ömər yalançı , vəfasız ,
xain , günahkar hesab edilsin .
Bəs görəsən bu kimi rəvayətləri qeyd etmək
fitnəyə səbəb ola bilərmi ? Cavab olaraq deyirik ki ,
əvvəla yazdığım bu
rəvayət “rafizi ” qaynaqlarından deyildir, Muslimin
kitabındandır . Yəni , iki ən dəyərli sünni hədis
alimindən biri olan Muslimin “ səhih” kitabından .
Əgər bu rəvayəti yazmağım fitnəyə səbəb olursa ,
o zaman bu rəvayəti yazıb fitnəyə səbəb
olanlardan biri də elə İmam Muslim özü olmuşdur.
Halbuki