i şəxsən mən bu kimi rəvayətləri yazmağın
fitnəyə səbəb olduğu iddiası ilə qətiyyən razı
deyiləm . Məqsəd fitnə salmaq deyil , həqiqətləri
öyrənməkdir . Belə rəvayətlərdən görünən budur
ki , Əbu Bəkrə və Ömərə “ dil uzadan ”ların
birincisi elə Həzrət Əli ( ə) özü olmuşdur.
Halbuki əsrlər boyu iqtidara gələnlər
Azərbaycandakı , Anadoludakı , İrandakı şiələrə,
eləcə də dünyanın hər hansısa bir nöqtəsindəki
şiələrə “ rafizi ” damğası vurub zülm etmişlər.
Əlbəttə bunun da öz siyasi səbəbləri olmuşdur.
Ancaq mövzumuz bu olmadığından üzərində çox
dayanmıram . Yazdığım bu və oxşar rəvayətləri ya
gizlətməyə çalışmışlar, ya mətnində dəyişikliklər
etmişlər, ya da başqa cür “ şərh” edib həqiqəti
gizlətməyə çalışmışlar. Həqiqətləri sanki bir
sandığa yığıb ağzına böyük bir qıfıl vurmuş ,
kimsəsiz , heç kimin əli çatmayan ucqar bir
köşəyə atmışlar. Çox az adam bu həqiqətlərdən
xəbərdar olmuşsa da , onları əsrlər boyu ya
öldürüblər , ya da olmazın zülmlər ediblər . Lakin
bir gün Şah İsmail Xətai çıxdı gəldi, bu
məzlumlardan geriyə qalanları topladı , həmin
sandığı da tapıb çıxardı, topqıran zərbəsi ilə
qıfılın ağzına elə bir zərbə endirdi ki , həqiqətləri
gizlətməyə çalışanların qulaqları çınladı . “Açdı
sandığı , tökdü pambığı” və bununla da bir çox
müsəlmanın həqiqətlərlə tanışlığına vəsilə oldu .
Şah İsmailin əsrlər boyu aldadılmış müsəlmanları
həqiqətlərlə tanış etməsi səbəb oldu ki , Osmanlı
müftiləri Şah İsmaili və ona itaət edənləri “Əbu
Bəkrə, Ömərə , səhabələrə dil uzadan” ,
“ rafizi ”elan etdi , qanları , malları , mülklər və
ailələri halal hesab edildi . Hətta tövbə etsələr də
tövbələrinə inanılmaması tövsiyyə edildi ,
öldürülmələri əmr olundu.
Uzun sözün qısası , peyğəmbərin ( s . a.s ) Əhli -
Beytini ( ə) müdafiə edib , onlara ( ə ) zülm
edənlərdən üz döndərmək , onlara zülm edənlərə
itaət etməyi rədd etmək , onları tərk etməkdir .
Rafizilik Allahın dostlarını sevmək , onlara təvəlla
etmək , düşmənlərinə nifrət etmək ,