Xorasaninin tələbələrindən birinin həyat yoldaşı hamiləliyin son günlərini yaşayırdı. Tələbə Nəcəfdə qərib olduğu üçün şəhəri yaxşı tanımırdı, qabilənin (mama həkimin) ünvanını da bilmirdi. Doğuş vaxtı çatanda özünü itirmiş tələbə tələsik halda Axund Xorasaninin qapısına gəlir. Gecə yarısı idi, küçələrdən səs-səmir kəsilmişdi. Tələbə qapının halqasını vurur. Bir azdan ev paltarında olan Axund Xorasai qapını açır. Alim yatmamışdı, elmi fəaliyyətlə məşğul idi, sağ qulağının arxasına taxdığı qələm bunu sübut edirdi.

Tələbə qapı arxasında ustadını gördükdə özünü itirir, heç nə deyə bilmir. Axund Xorasani salam verib, mehribanlıqla ondan gəlişinin səbəbini soruşur. Tələbə vəziyyəti birtəhər başa salıb, xahiş edir: “Mən qabilənin evini tanımıram. Xahiş edirəm, xidmətçinizi mənimlə göndərin, məni qabilənin evinə aparsın”. Axund Xorasani deyir: “Oğlum, bir dəqiqə ayaq saxla, əynimi dəyişib gəlirəm”. Tələbə etiraz edir: “Ustad, siz gəlməyin, xidmətçinizi göndərin”. Alim cavab verir: “Xidmətçim gələ bilməz. Onun iş vaxtı çoxdan qurtarıb, indi yatır. Bu vaxt onu oyadıb iş dalınca göndərə bilmərəm. Özüm gəlirəm”.

Alim bunu deyib içəri keçir, az sonra qəbasını və başmaqlarını geyinmiş halda qayıdır. Əlində tutduğu çıraqla yolu işıqlandıraraq qabilənin evinə tərəf yola düşür, xəcalətli tələbə də onu izləyir. Axund Xorasani qabilənin qapısına çatıb onu çağırır, hər üçü tələbənin evinə gəlirlər. Qabilə ilə tələbə evə keçirlər, Axund Xorasani isə öz evinə qayııdır. Sübh tezdən alim öz xidmətçisi vasitəsi ilə tələbəyə pul, şəkər və parça göndərir, onun adından təbrik etməsini tapşırır.

Tələbə danışırmış ki, bu hadisədən sonra mən xeyli müddət özümü Axund Xorasaninin qarşısında xəcalətli saydım, ustadı görəndə utanır, göz-gözə gəlməməyə çalışırdım. Amma ustad bircə dəfə də olsa, bu hadisəni mənim yadıma salacaq davranışa yol vermir, əksinə, mənimlə sair tələbələrə nisbətən daha mehriban