Bir vaxtlar uzaq ölkələrdən birində bir kral yaşayırdı. Kral
uşaqlıq dostunu heç vaxt yanından ayırmazdı, hara getsə,
onunla bir yerdə gedərdi. Dostunun qəribə bir xasiyyəti
... vardı. Nə iş olsa, “Bunda da bir xeyir var” – deyərdi. Bir gün
kral dostu ilə ova çıxdı. Dostu tüfəngləri doldurub krala
verir, o da ovunu nişan alırdı. Birdən necə oldusa, güllə
arxaya açıldı və kralın baş barmağını qopardı. Dostu
həmişəki kimi yenə “Bunda da bir xeyir var”, - dedi. Kralın
bu sözə acığı tutdu. Həm ağrıdan, həm də qəzəbdən, “Sən
hansı xeyirdən danışırsan? Görmürsən, barmağım qopdu?
Daha bunun harası xeyirdir?” – deyə bağırdı. Bununla da
qəzəbi soyumadı. Ovdan qayıdan kimi dostunu zindana atdı.
Bu hadisədən bir il keçdi. Bir gün kral adamyeyən bir
qəbilənin yaşadığı meşəyə ova çıxdı. Kralın heç bir şeydən
xəbəri yox idi. Çox keçmədi ki, adamyeyənlər onları tutub
yaşadıqları qəbiləyə apardılar. Kəndin ortasında tonqal
qurdular. Sonra onların tonqalın ortasındakı dirəyə
bağladılar. Tonqala od vurmaq istəyirdilər ki, kralın bir
barmağının şikəst olduğunu gördülər. Sən demə, bu qəbilədə
şikəst adam yemək günah imiş. Ona görə də kralı açıb
buraxdılar. Artıq hər şey məlum idi. Kral dostuna qarşı
haqsızlıq etmişdi. Saraya qayıdan kimi dostunu zindandan
azad etdi. Yanına gedib başına gələnləri ona danışdı və “Sən
haqlıysanmış. Barmağımın qopmağında xeyir var imiş. Səni
nahaq yerə zindanda saxladığım üçün məni bağışla”, - dedi.
Dostu isə həmişəki kimi “Yox, bunda da bir xeyir var idi” –
deyə cavab verdi. Kral, "Dostunu zindana salmaq nə
vaxtdan xeyir oldu?” – deyərək heyrət dolu nəzərlərlə ona
baxdı. Dostu isə halını pozmadan: “Əgər mən zindanda
olmasaydım, səninlə birlikdə ova gedəcəkdim. Sonra da...
sonrasını sən məndən yaxşı bilirsən” – dedi...