gün işdən gələndə oğlumun gözünün içinə baxdım və "Bu gün doyunca oynamısan?" soruşdum. Heyrətlə baxdı və "yox" mənasına gələn "çık" etdi yenə. "Onda gəl geyinək gedək oynayaq" dedim. Bərabər çölə çıxdıq. Pəncərədən bizi görən yoldaşları gəldi, bərabər oynadıq. Evə ələndə toz - torpaq içindəydik. Duş aldıq. Onu dəsmalla quruladım, başını sığalladım. Beləcə hər gün bərabər oynayırdıq. Çox xoşbəxt idik. Təxmini 7-8 gün sonra, hamamdan çıxanda dəsmalla onu qurulayırdım, balaca ovucları ilə yanağımı tutdu və "Ata, səni çox sevirəm" dedi. Müəllim, nəfəsim daraldı, gözüm doldu. İndiyə qədər heç vaxt deməmişdi bunu; bəlkə də deməyəcəkdi. "Nə böyük təhlükə!" düşündüm. Bəlkə də bu cümlənin əskikliyini həyatımda heç hiss etməyəcəkdim.
Beləcə bir müddət keçdi. Bir gün valideyn iclası idi. Əvvəlki görüşlərimizdə həmişə müəllimi " Savadlı uşaqdır amma dərslərinə məsuliyyətsizdir, yoldaşlarına da qulaq asmağa imkan vermir. Evdə çox məşğul olun, öyüd nəsihət edin" deyirdi. Güman ki, bu dəfə daha çox danlaq eşidəcəkdim, amma olsun! Xoşbəxt idim!
Müəllimə gülümsəyərək, "Bu uşağa nə etmisiz?" soruşdu.
- "Çox pisdi?" soruşdum.
- Yox, dedi, artıq yoldaşlarını heç narahat etmir, tapşırıqları daha səliqəli, düzgün yazır. Artıq istədiyim kimi bir şagird olub. Müəllimənin qarşısında gözlərim doldu. İnanmırdım qulaqlarıma, vay oğlum, vay, bu günə qədər biz səninlə necə davranmışıq?
Evə gəldim, hər şeyi yoldaşıma danışdım. Təşəkkür üçün sizin yanınıza gəlməyimi istədi. Ona görə əlinizdən öpməyə gəldim. Mənim və oğlumun həyatını qurtardınız.Ailəmin xoşbəxtliyi xilas oldu. Həqiqətən bir insanın ana vətəni uşaqlığıdır.
P.S. Uşaqlığı xoşbəxt keçmiş uşaq daha müvəffəqiyyətli olurmuş! Uşaqlar gülsün deyə yaşayaq. Uşaqlar gülərək böyüsə, sonunda böyüklər gülər. Böyüklər gülsə, bütün ölkə, insanlıq