Mütləq sona qәdәr oxu..
Bir gün seminara başlamazdan öncə orta yaşlı bir kişi gəldi.
- Müəllim, əlinizi öpmək istəyirəm, dedi. Əl öpdürməkdən xoşum gəlmədiyi üçün qoymadım, amma soruşdum:
- Xeyir ola? Niyə öpmək istəyirsən əlimi? - Müəllim, 3 il öncə seminarınıza gəldim və bütün həyatım dəyişdi. İndi daha xoşbəxt bir ailəm var və bunu sizə borcluyam.
- Nə oldu ki? Necə oldu?
- 3 il öncə şirkətimizin təşkil etdiyi 2 günlük seminarda bizimlə bərabər idiniz. O seminarda dediniz ki, " Bir insanın ana vətəni uşaqlığıdır. Uşaqlığını doya-doya yaşamamış bir insanın xoşbəxt olması çox çətindir. Bir ananın, atanın əsas vəzifəsi övladlarının uşaqlığını düzgün yaşamasına şərait yaratmaqdır." Mən bir anlıq öz-özümə düşündüm: Görəsən mən uşaqlarıma bu şəraiti yaradırammı? Bu sualı heç düşünmədiyimi hiss etdim. Mən bütün atalar kimi idim. 9 yaşındakı oğlum mən evə gələndə məni görməməyə, qaçmağa çalışırdı. Bilirsinizmi niyə? Çünki onu görən kimi soruşurdum: " Dərslərini oxuyub qurtarmısan?" O, isə qorxa-qorxa baxır, gözünü qaçırır, bir az da sıxışdıranda "yox" mənasını verən "çık" səsi çıxarırdı. Əsəbləşirdim, deyinirdim. Onun üçün etdiklərimi, çəkdiyim əziyyətləri xatırladırdım, qarşılığında oxumadığı üçün ondan utandığımı deyirdim. Nəticədə bütün evdə kədərli sükut yaranırdı. Bu yerdə bir az susub davam etdi:
- Sizin seminardan çıxdıqdan sonra düşünməyə başladım: "Mən necə atayam?" Yol boyu düşündüm və öz-özümə dedim ki, oğlumla münasibətlərimiz haqqında yoldaşımla danışım və ortaq qərara gələk. Evə gələn kimi yoldaşımı qarşıma aldım, seminarda danışılanlardan danışdım və dedim: "Bizim oğlumuz qoy 5 il sinifdə qalsın, amma uşaqlığını yaşasın." Yoldaşım tərs-tərs baxdı və dedi ki,
- Bu necə seminardır? Kimdir bu adam? Elə şey olar? Bizim uşağımız uşaqlığını yaşayacaq, o birilər sinifini keçəcək irəliləyəcək! Elə şey olmaz. Ruhdan düşmədim, mübarizə apardım, axır ki, yoldaşım "Nə istəyirsən et" dedi. Bir an sanki gərginliyim, üzüntüm yox oldu, rahatlıq yaşadım.
O biri