Bir gün bir quş soyuqda uçur, soyuq qanadlarını dondurur və o donub yerə düşür, yerdə qalır. Oradan keçən bir inək dayanır, quşun üstünə öz nəcisini boşaldıb gedir. Nəcisin istisi quşun donmuş bədənini isidir, don açılmağa başlayır. Bunu görən quş başlayır sevincindən mahnı oxumağa. Mahnı oxuyan quşun səsini eşidən pişik gəlir, onu nəcisin içərisindən çıxarır və yeyir.

Hekayənin məğzi:
1) Kimsə üzərinizə pislik atırsa, hər zaman düşmanınız olmaya bilər.
2) Kimsə sizi pislikdən çıxarırsa, hər zaman dostunuz olmaya bilər.
3) Əgər boğaza qədər pislik içindəsinizsə və pislikdən tam çıxmamısınızsa, yaxşı olar ki, səsinizi çıxarıb tez sevinməyəsiniz.