Günlerin bir gün kasıb bir şexs axşam vaxtı evine qayıdırdı. Öz bextine lenet ederek heyatdan şikayet edirdi:

- Xoşbextlik… Haradadır bu xoşbextlik? Lenete gelsin bu xoşbextlik!

Tanrı xoşbextliyi hemin şexse gönderir ve onun kasıbın şikayetlerini dinlemesini isteyir. Xoşbextlik kasıbın ah-vaylarını eşidir ve deyir:

- Mene doğru gel. Qorxma. Men senin xoşbextliyinem.

Xoşbextlik onu göylere qaldırır ve çox uzaqlara aparır. Kasıbı mağaranın girişinde yere buraxır ve ona söyleyir:

- Mağaranın içerisinde dünyanın bütün servetleri gizledilib. Ora gir ve ne isteyirsen götür. Lakin çox götürme. Yükün yüngül olsa, onu eve çatdırmaq asan olar. Senin yolun uzaqdır ve men seni müşahide etmeyecem. Eger yükün yere düşse, onu bir defelik itireceksen. Tedbirli ol, xesislik etme.

Xoşbextlik bunu deyir ve itir. Kasıb adam mağaraya girir ve oradakı daş-qaşlardan, qiymetli eşyalardan gözleri qamaşır. O, en gözel daşları götürür ve torbasını doldurmağa başlayır. Bir saatdan sonra o, çiyninde ağır yükle mağaradan çıxır. Lakin bir neçe addım atmış kasıb adamın yorğunluqdan taqeti bitir, nefesi kesilir. O, artıq yükü daşıya bilmeyeceyini başa düşür.

“Men torbanı yere qoyub, sürüye-sürüye apara bilerem, – deye o fikirleşir. – O zaman men yükü asanlıqla eve çatdıraram”.

Ve o, bele de edir. Evin qapısında her şeyi unudaraq ve ancaq qiymetli daşları fikirleşerek ellerini torbadan çekir. Ve bu an torba yoxa çıxır. Kasıb adam etrafa baxır, qışqırmağa, ağlamağa başlayır ve öz bextini lenetlemeye başlayır.

Bu an yene xoşbextlik gelir. O, kasıba qezebli baxaraq deyir:

- Sen öz xoşbextliyin ve özün qarşısında günahkarsan. Seni heç ne memnun etmir, sene heç bir servet bes etmir. Sene çox şey verilmişdi ve sen yalnız apara bileceyin qeder götürmeli idin. Lakin sen xesislik etdin ve daşıya bilmeyeceyin yük götürdün boynuna. İndi ise sen her şeyi itirdin. Qoy bu sene ders olsun. İndi sen az ile kifayetlenmeyi öyrenersen