u yaşamağa vadar edirdi. Qapı
döyüldü. Səhər tezdən Ayan qalxıb
qapını açdı. Bu onun rəfiqəsi idi.
-Niyə gəlmisən yenə onun başqasını sevdiyini deməyə?!
-Ayan məni dinləməlisən! Məni
dinləməsən də heç olmasa bu zərfi
oxu.
Ayan zərfi alıb oxumağa başladı.
Salam mənim əzizim Ayan. Təəccüblənmə bu mənəm Nihat.
Bağışla məni!!! Mən səni bu 3 ayda çox
hirsləndirdim. Sənin xətrinə dəydim.
Mən istəmirdim sən mənim necə
əzab cəkdiyimi görüb üzüləsən.
Mənim axırıncı müayinəm pis çıxdı. Mənim başımda ki ağrıları xatırlayırsan?
Onlar məndə xərçəng xəstəliyinin
əlaməti imiş. Məni Bağışla Sevgilim!
Mən sənin üzülməni istəmirdim amma
mən sağalacağıma ümid edirdim. Bu
gün oktyabr ayının 5-dir. Yəqin ki, sən bu məktubu oxuyanda mən artıq
həyatda olmayacağam. Amma hər
halda zərfin içindəki açarları götür. O
həmin o Ağ Evin açarlarıdır. Orada
restoran açarsan. Bir də yadından
çıxmasın ki, sən yaşamalısan. Mən səninlə olacağam. Əlvida Mələyim!!!
Məktubu oxuyacaq Ayan sanki yuxudan
ayıldı. Ola bilməz deyə qışqırmağa
başladı. Ayan rəfiqəsinin bu sözlərinə
inanmayaraq mən Nihatın yanına
gedirəm dedi. Rəfiqəsi isə cavabında Ayan, o artıq həyatda yoxdur, onun
ailəsinə də xəbər ver!!!
Beləcə illər keçdi. İndi dəniz
kənarındakı, Ağ Evdə tamam başqa bir
sevinc var. Bu gün Ayan uşaq evindən
götürdüyü oğlu Nihatın "Ad Günü"nü qeyd edir. Tez-tez dənizə tərəf gedib
öz-özünə nəsə danışır və sanki o
başını kiminsə çiyninə qoyur. Bilmək
olmaz dünya qəribədir. Bəlkə də o
Nihatla