Düşünürdüm ki,
sevgi, sədaqət haqqında nəsə yazsam,
bu qadına qələmimlə bəzək verib, əsərimdə yaşadacam. Sonralar neçə-
neçə romanlar yazsam da, bu qadına bir
cümlə belə yer olmadı. Deməli, bu
parkın ən müdrik sakininə
sədaqətsizlik etdim. Keçmişlə bağlı
yalnız xatirələrimə sədaqətli idim. Bu vaxt telefonuma zəng gəldi. Kamal
idi. Bir saat olar evdən şəhəri gəzmək
istədiyimi deyib çıxmışdım. Evdən
çıxanda Kamal evdə yox idi. Yoldaşı
Sevda xanım hər ikimizin qrup yoldaşı
olmuşdu. Mətbəxdə nahar tədarükü ilə məşğul idi.
Kamal bir nəfəsə:
– Qələm pəhləvanı, – tələbə
vaxtından mənə bu cür müraciət
edərdi, – evdəyəm, nahar vaxtıdı,
görüləcək çox işlərimiz var. Sənsə, yoxsan, gözdən itib xəlvəti işlər
çevirmək xasiyyətini tərgitmədin
daa ...
Biz həmişə Kamalla beləcə uşaqca
zarafatlar edərdik. Mənimsə, bütün
atmacalara yalnız bir cavabım olurdu. Sən ağıllanmadın da, Kamal. Kamala
gələndə sanki dilim tutulurdu.
Ölkədən getməyimə səbəb dilim
deyildimi? Düzdü, romanlarımda, el sözü
ilə desək, heç kimin bostanına daş
atmırdım. Atsam belə, ucu bucağı görünməyən roman janrında daşım
ünvana çatmırdı. Amma köşələrim
sümük olub boğazdan keçmirdi. Belə
olanda Kamalın məsləhəti ilə əvvəl
Gürcüstana, sonra Fransaya getməli
oldum. On ilimi aldı. Bəlkə də, verdi. Tutatut vaxtı getməyim əslində
vermək idi.
On il mənə Suzanı, səkkiz yaşlı qızımı
verdi. Kamal bu on ildə Aydınlı imzası
ilə kitablarımı çap etdirmişdi. Kamal
demiş, romanlarım burda çox tutmuşdu. İndi ara sakitlik idi. Kamal məni öz
vətənimə həm qonaq çağırmışdı, həm
də gizli qalan Aydınlı imzasının sahibini
oxuculara, ictimaiyyətə təqdim etmək
istəyirdi. Aydınlı imzası ilə bağlı
şayiələr dolaşırdı. Kimi deyirdi, bu imza həkim Kamalın özünə məxsusdu.
Bütün saytlar, qəzet və jurnallar yaxın
günlərdə Aydınlı imzalı romançının
oxucularla görüşəcəyindən yazırdı.
Hər şey Kamalın sayəsində
mükəmməl təşkil olunmuşdu. Elmlər Akademiyasından görüş üçün zal
ayrılmışdı. Görüş