bildirməmək üçün özümü güclə saxlayırdım. Ordan-burdan
söhbət etdik, deyib-güldük. Leyla bir
saata yaxın oturub və başqa bir vaxt
gələcəyini deyib getdi.
O gedəndən sonra Sevda tənəli
baxışlarla sözə başladı: – Mən Leylaya həsəd aparıram. Bu
qədər bədbəxt ola-ola gülə bilir. Biz
sənə internetdə çox dedik ki, gəl qızı
apar özünlə, lap belə lazımdısa, qaçırt.
Sən bizi dinləmək istəmədin. Sarı
gözəlin qucağı sənə daha şirin gəldi. O da məcbur olub İsrafilova hə dedi. O
İsrafilov ki, göz həkimi, bizdən yuxarı
kursda oxuyan, sən onu tanıyırsan, varlı
ailənin uşağı idi. İndi klinikanın ən varlı
həkimidi. Qardaşını belə pulsuz
müayinə etməz. Onun başı batsın, gül kimi qızı da bədbəxt etdi, uşağı olmur.
Uşağı olmamağı cəhənnəm, qızın
gününü göy əskiyə büküb ...
Sevda xanım danışdıqca, beynim daha da
dumanlandı, indi başa düşürdüm ki, on il
məndən nələri alıb, Suza, səkkiz yaşlı qızım mənə yaşamaq, bu gün Leylayla
görüşmək üçün dostum Kamalı, onun
ailəsini görmək, vətənimə qayıtmaq
üçün verdiyi son nəfəsdir. Bir həkim
kimi xəstənin ağzına qoyulan ümid
nəfəsinin nə olduğunu, hansı dəyərə malik olduğunu yaxşı bilirəm. Amma
heç bir şey sağlam həyatın, Leylanın isti
gülüşünün, təravətli nəfəsinin yerini
verə bilməz. Mühazirənin istənilən
yerində Leyla gülərdisə, bütün
auditoriya ona qulaq asardı. Bu qızın tilsimli gözləri ən qəddar, zəhimli
müəllimi belə ovsunlayardı. Amma
bütün bu fikirlərlə yanaşı, vicdanım
qarşısında özümü təmizə çıxarmağın da
yolunu tapdım. Mən neyniyəydim?
Leylanın atası lüt bir tələbəyə qız verməzdi. Məni görmək belə
istəmirdi. O vaxtı onun atası şəhərdə
hansısa rayonun bələdiyyə sədri idi. O
ərazidə bütün maxinasiyalarda əli var
idi, qanunsuz tikililərə xeyir-dua
verənlərdən biri idi. Mən kim idim? Bu dünyada rüşvət almayacağımı qarşıma
hədəf qoymuş gənc. Bu həmin
dövrdə nə demək idi? Yəni ki, heç
vaxt mənim pulum olmayacaq, cibimdə
siçanlar oynayacaq. Pulum olsa belə,
qarınlı “kişilər”in yanında hörmətim