m olmayacaq. Onun atası həmin
məsələni eşidəndə bu məsələləri
yaxşı götür-qoy etmişdi. Leyla mənə
deyirdi ki, atam həmişə evdə deyir ki,
havayı pul ceyran südüdü, onu içməsən,
sağlam olmazsan. Səni ona görə həkim edirəm ki, bu südün dadın-tamın yaxşı
biləsən.
Bu fikirlərdəykən Kamalın yeganə
oğlu dərsdən gəldi. Kamal tez oğlunu
qucağına alıb dedi:
– Qiymətlərini de, əgər yaxşı olsa, sənə surprizim var.
Sevda xanım ərinə sataşaraq:
– Sənin möhtəşəm surprizlərin də, heç
vaxt təmənnasız olmaz.
Kamalın bu sözdən nəsə yadına düşüb
qulağına kimi qızardı. Ara vermədən oğlu ilə söhbətə başladı, oğlu Təbriz
artıq qiymətlərini saymağa başlamışdı.
Hər fəndən qiymətləri əla idi.
– Afərin, atana oxşamısan.
Sevda xanım tərs-tərs yenə ərinə
baxdı: – Yox, Kamal həkim, mən o yaşda
olanda nəinki “5”, “2” alardım, hətta
dərsə getməzdim. Ona görə də,
universiteti fərqlənmə ilə bitirdim.
Düzdü, oğlun sənə oxşayıb, axırda da
soğan başı vuran cərrah olar. Onların belə deyişməsi tələbə
vaxtından bu günə kimi davam edirdi.
Təbriz isə atasının çənəsini özünə
tərəf çəkə-çəkə:
– Ata, surprizi demədin.
– Anan imkan versə, deyəcəm. Bax, oğlum, sənə böyüyəndə Suza xalanın
qızını alacağıq.
Oğlu da atasına oxşamışdı, anidən
qulağına kimi qızardı.
– O kimdi helə?
Sevda xanım cəld: – Uşağın tərbiyəsini pozma.
– Ay fərsiz, sən kimə oxşadın belə.
Azər əminin qızını deyirəm daa. Sənə
alacağıq.
Kamal bu dəmdə saata baxıb:
– Təbrizi də götürüb, gedək köhnə dostlarla görüşməyə.
Mən dinməz-söyləməz deyilənləri
edirdim.
Ayın on beşinə – bazar gününə təyin
olunmuşdu ilk tədbirimiz. Ondan sonra
da universitetlərdə və digər yerlərdə görüşlərimiz planlaşdırılmışdı. Dostların
əhatəsində, rayonda bu iki həftə göz
qırpımında keçdi.
Tədbiri giriş sözü ilə Kamal açdı. Zal
ağzına kimi dolu idi. Gələnlərin
çoxluğundan qapılar örtülmürdü. Monitorlardan həyətin, hətta Cavid
parkının dolu olduğu görünürdü. Bir
neçə adamın çıxışından sonra söz
mənə verildi. Tribunanın