arxasına
keçər-keçməz artıq gözlərim yaşla
dolmuşdu. Ön sıraların birində Leyla oturmuşdu. Düz gözlərimin içinə
əvvəlki intizarla baxırdı. Bu gün çox
gözəl görünürdü. Qırx yaşlı qadın
bundan gözəl, bundan cazibədar
görünə bilməzdi. Mənim qırmızı rəngi
necə sevdiyimi yaxşı bilirdi. Bu gün sanki mənim üçün geyinmişdi. Başdan-
başa qırmızı içində idi. Yalnız əsmər
dərisi, qara gözləri, qara qaşları, qara
saçları bu qırmızılığa etiraz edib, öz
rənglərində qalmışdılar. Amma belə
deyildi təbii ki. Onlar təbii idi. Təbii ki, burda heç bir etiraz əlaməti yox idi.
Onun bütün varlığı mənə əsir
düşmüşdü. Elə bu əsirlik zəncirləri onu
xoşbəxt olmağa qoymadı. O, yenə
burdadı. Nəinki zəncirləri qırmaq,
əslində onlara bərk-bərk sarılmaq istəyir.
Qəhər dolu:
– Xanımlar və bəylər, romanlarımı
şövqlə oxuyan gənclik, salam olsun
sizlərə. Sizə uzun uzadı ədəbi
mülahizələr söyləmiyəcəm. Dünyaca məşhur romanlar içərisində məni
oxudunuzsa, sizə təşəkkür edirəm,
əziz soydaşlarım. Başda dostum Kamal
olmaqla. Bilirsiniz? Siz bu romanın
müəllifini həyat eşqli, dəliqanlı, bundan
sonra onlarla belə roman yazıb yaratmaq həvəsində olan biri kimi
görürdünüz. Amma mən bundan sonra
son romanımı yazmağa başlıyacam. Bu
roman mənim həyatım olacaq.
Zalda hamı göz yaşı içində idi, təkcə
Leyla donub qalmışdı. – Bu roman bitəndə mən də bitəcəm.
Mən sevgimi itirdim, mən hər şeyimi
itirdim, mən sədaqətsiz oldum.
Bu vaxtı gözlərim Leylanın gözlərinə
sataşdı, bu baxışlar, bu intizar, gələcək
romanın – son romanın əsas motivi olacaq. Artıq mən susmuşdum, bunları
ürəyimlə danışırdım. Bu baxışlar
gələcək xəyanətlərin, növbəti
sədaqətsizliklərin, ikiyə bölünmüş
təzadlı şəxsiyyətin yazacağı son
romanın ilham qaynağı olacaq, mən öz bədbəxtliklərimdən ilhamlanacam.
Nitqimi qəhər içində davam etdirirəm:
– Hörmətli soydaşlarım, mən öz
yaradıcılığımla sizin qəlbinizdə təlatüm
yarada bildiyimə əminəm. Ancaq
mənim romanlarımda qətiyyən xoşbəxtliyin açarını axtarmayın.