. Çünki
mən özüm xoşbəxt ola bilmədim.
Mənim özüm bacara bilmədimsə, sizə
necə xoşbəxtlik dastanı söyləyə
bilərəm?! Sizə qəribə gəlir, çoxlarının
yerində olmaq istədiyi bir müəllifin bu qədər pessimist danışması. Əslində
düzdü, mən naşükür olmamalıyam.
Həbs olunan, öldürülən insanların
içərisində mən də ola bilərdim. Ancaq
bilirsiniz, niyə sağ qaldım, çünki mən
inanırdım. İnanırdım ki, həkimlik sənətimi atıb, aydın olmaq kimi şərəfli
yola çıxmışam. Bu yol şərəfli olduğu
kimi də, məndən çox şey aldı. Ancaq
inanıram ki, soydaşlarıma çox şey verə
bildim. Sizlərin aranızda olmaqdan çox
məmnunam. Görüşümə gəldiyiniz üçün təşəkkür edirəm.
Hal-hazırda çıxışımda dediyim kimi
sonuncu romanımı yazıram. Bir il
ölkəmdə qaldıqdan sonra, hal-hazırda
Fransada öz ailəmlə birlikdəyəm,
qızım on yaşına keçir. Çox zirəkdi. Mən romanı yazanda dizimin üstündə
oturub, mən yazdıqca oxuyar. İlk
oxucumun qızım olduğunu deyə
bilərəm. Onun üçün bu roman şən nağıl
təəssüratı bağışlayır. Dostum Kamalın
xəstəliyi artıq şiddətlənib, o, yataqdadı. Keçmişimdən yalnız
sədaqətli olduğum o insandı. Onu
itirəcəm, bilirəm. Başıma gələcək bu
hadisələr romanımı daha həyəcanlı
və oxunaqlı etsə də, mən bitəcəm.
Son romanımla şam kimi yanıram. Bitəcəyimi düşünsəm də, bu cür
olmadı. Çox şey itirdim. Dostumu,
gənclik məhəbbətimi. Amma
bitmədim, həyatın alovu məni kül edə
bilmədi. Qazandıqlarımızın istisinə
bürünüb, itirdiklərimizin ağrısını çəkərək, bu dünyada hamımız öz
həyat romanımızın qəhrəmanına
çevrilərək, yüzlərlə “bestseller” ola
biləcək romanları qələmimizlə yox,
həyatımızla yazmaqda davam