Həyat romanı” hekayəsi
... Tez yanan tez kül olar. Tez yanan ...
Ehh, yanan yanıb, kül olan da, çoxdan
olub. Yol boyu düşünürəm. Hər şey:
şəhərin küləyi də, gəzişdiyim park da
üzə durub, qaçmaq istəməyən göyərçinlər də mənə yad gəlir.
Həmişə mənim üçün doğma olan bu
şəhəri mənə yadlaşdıran zamandırmı,
ayrılıqdırmı? Ayrılıq yadlaşdıra bilirsə,
doğmalıq heç olmayıb? Doğmalıq, yadlıq,
bəlkə bunlar insanların həyat haqqında illuziyalarıdı. Park həqiqətən
solğunlaşmışdı. Təxminən 20 il bundan
qabaq sonuncu dəfə burda olanda
parkda azyaşlı uşaqların səs-küyündən
dayanmaq olmazdı. Hələ üstəlik də
hər ağacın kölgəsində sanki insanlardan yox, günəşin işığından
gizlənən, utanan sevgililərin yad
baxışlar altında ... Mən niyə bu parkın
halına belə pərişan oldum? O ki məni
qəbul etmədi, salamlamadı. Həm də
narahat olmağa dəyməz, dünyanın axırı deyil ki? O biri parklar yəqin yenə
izdihamlıdır. Bu yaşımda elə bura belə
sakit olsa, yaxşıdı. Mənə doğma gələn
bura deyildi, xatirələr idi. Parkın özü
mənə yabancı gəlsə də, xatirələr
doğma idi. Bir gün əlimə bir kitab alıb parka
gəlmişdim. O vaxtı bu dəb idi sanki.
Burada tək-tənha kitab oxuyanların
sayı sevgililərdən az deyildi. Heç vaxt
parkda kitab oxumamışdım. Gözüm
kitabdan başqa ətrafda hər şeyi görürdü. Kitabı boş yerə özümə yük
elədim fikri ağlımda dolaşırdı. Bu vaxt
yaşlı bir qadın oturacağın bir küncündə
əyləşdi, çox dərdli görünürdü. Tez də
əlinə göydən düşmüşəmmiş kimi
söhbətə başladı. Hər gün gəlib burda göyərçinləri yemləyib, sonra bu
oturacaqda dincəlirəm. Cavan vaxtı
yoldaşımla hər gün bu oturacaqda
oturardıq. O dünyadan köçəndən sonra
bir gün də bu oturacağı boş qoymadım.
Bura hər gün gəldiyimə, tənha oturduğuma çoxu məni ruhi xəstə
hesab edir. Qadın nimdaş, o qədər də
təmiz olmayan paltarlarını yöndəmsiz
geymişdi.
Qadının söhbətinə gülümsəməklə
yekun vurdum. Ürəyimdə isə düşündüm, görəsən, bu parkda
səndən xoşbəxti varmı?
Həmin vaxtlar ilk qələm
təcrübələrim yaranırdı.