köməyə
çağırdıq.bir saat keçdi və artıq anam özünə gəlirdi.polislər də burda idi.və
məndən ifadə alırdılar.mən isə hər
şeydən xəbərsiz olduğuma görə çox
da kömək edə bilmədim və onlar da
hadisəni araşdırmaq üzərə
getdilər.artıq saat 23:00 idi. Anam da özünə gəldikdən sonra
ürəkdə 1001dərd ilə yuxuya getdi.ilk
dəfə idiki onun simasında o yirğunluğu
və üzüntünü hiss edirdim.
Mən də otağıma qalxdım və çarpayıma
uzananda bu gün olanları təhlil edirdim.nə olacaq?bundan sonraki
həyatım necə dəyişəcək?Və təbii ki
Leyla.
Səhər açıldı və mən həmişəkindən
fərqli ilk dəfə özüm oyandım və
səhər yeməyini özüm hazırladım anamı da süfrəyə dəvət etdikdəb
sonra yeməyə başladıq.əgər buna
yemək deyilirdisə.anam da mən də
düşüncələr ilə yavaş yavaş
yeməyimizi yeyirdik.
Və mən yeməyimi bitirdikdən sonra məktəbə yola çıxdım.düşüncələr ilə
yolla gedərkən bir əyləc səsinə
özümə gəldik.qarşımda hündür bir
avtomobil dayandı.az qalsın ki məni
əzəcək olan bu avtomobilə baxdım
və -hey deyəsən siz vəsiqənizi bu
sürətnən gedəndə düşürübsüz.korsuz?
ya kiminsə həyatı sizin üçün
əyləncədir?
Avtomobildən düşən isə Vüqar
idi.digər qapı açıldıqda isə əlim ayağım boşaldı.bu Leyla idi
Vüqar:
-hanı məndə o bəxt səni vuram?bəxt
olsa heç qarşımıza da çıxmazdın
Bu dəfə mənim mübahisə etməyə
heç halım yox idi.Leylaya baxaraq -Hə səbəblər bilindi.Leyla xanım . . .
Sanki bu an hər kəs focus ilə
bulanıqlaşmış və sadəcə mən və
Leyla qalmışdıq.bir birinə nifrət və
sevgi qarışığı ilə kilitlənmiş bu baxışlar
bəlkə də həyatımIzın ən böyük anlarının ilk addımları idi . . .
Mən elə getmək istəyirdimki Tural da
gəlib çıxdı.
-nə olub Muro problemin var?
-yox.gedək
Dedim və son baxışla ordan ayrılıb məktəbə daxil oldum.ama hələ də
Tural yapışqan kimi mənnən
qupmurdu.sinifə gedə gedə test bankı
kimi suallar verirdi.və budur axırki
sinifə daxil olub ondan qurtuldum.o öz
yerinə mən isə öz yerimə keçdim.bu dəfə isə Leyla sinifə daxil oldu və
parta yoldım gəlmədiyi üçün