telefonuma zəng
gəldi.bu Əli idi -alo Murad sənə super bir xəbərim
var.ev işi hazırdı.3 otaqlıdı
-çox sağol Əli çox sevindim
-hələ sevinməyə qalıb.bu ev bizim
evə bitişik evdi.yəni qapı qonşu
olacağıq -oley sağol əli bilmirəm necə
təşəkkür edəcəm
-biraz qaçsaq yetər
-sağol gəlirəm ))
hə bu arada biz parkour ilə məşqul
oluruq.yəni işimiq qaçmaq,atlamaqd ı.bizim üçün sümüklərin qırılması her
şeydi demək olar))
nəhayət gəlib əligilin məhəlsinə
çatdım.biz tərəflərdə qanundur heç
kimin məhəlləsinə daxil
olmuruq.prinsib məsələsidi.el arasında camaatın anası bayısı var deyirlər
buna))həmişə qıraqda qalıb zəng
edirdimsə də bu dəfə həm də evə
baxmaq üçün məhləyə daxil
oldum.taxta divarlı rəngbərəng olan
bu binalar filmlərdə gördüyümüz kasıb binalarına oxşuyurdu.ama ətrafdakıların
mehribanlığını görəndə ilk dəqiqədən
bura öyrəşdim.telefonla Əlini çölə
çağırandan sonra evə baxmağa
getdik.evə daxil olanda sanki həyatım
gözümün qabağına gəldi.sanki əvvəllər qızıl qəfəs içindəki bülbül
kimi hiss etdim özümü.burdan çıxandan
sonra isə son sürət qaçışa
başladıq.divarlardan,səkilər akrobat
hərəkətləri ilə atlayaraq gedirdik və
gəlib hündür bir divarın üstündə dayandıq.çox gözəl mənzərə
görünürdü burdan.Bir müddət burda
qalıb mənzərəni seyr edəndən sonra
isə geri qayıtmaq üçün yoıa
qoyulduq.bu dəfə məhlənin girişində
Əlidən ayrılıb evə gəldim.və bu şad xəbəri anama verdim.o da bu xəbərə
çox sevindi.artıq ev sahibi ilə də
telefonda əlaqə saxlayandan sonra
sabahdan bütün işləri görmək üzərə
sağollaşdıq.saat artıq 22:00 idi.bu gün
anamın dünənki üzüntüsündən əsər qalmamışdı.axı o da elə kasıb
məhləsində böyümüşdü.elə yerlər
ona çox doğma idi.və biz sonuncu dəfə
bu evdə yuxuya getdik.bəlkə də
bundan sonrakı həyatımız daha gözəl
və bəlkə də daha əzablı keçəcəkdi.ama bildiyim tək şey indiki
çətinlikdən tez zamanda çıxacağımız
idi.çünki istədiyim tək şey idi bu və
buna nail olacaqdım.çalışacağdım
Səhər açıldı.anamın səsinə