Uşaq vaxtı maddi vəziyyətimiz
yaxşı deyildi. Bir gün atam evə
paxlava almışdı. O axşam çayla
bərabər gözəl yedik. Səhəri gün
mənim məktəbdə Novruz tədbirim
var idi. Hamı evdən yemək
gətirməli idi. Anam bir qaba 1
dənə paxlava, zeytun, pendir və
bəzi şeylər qoydu. Sinifdə hamı
yeməkləri qarşısına tökmüşdü:
şəkərburalar, paxlavalar,
qoğallar, çeşid-çeşid
şirniyyatlar... Mən də yeməyimi
çıxardım. Sinfin yersiz
zarafatları ilə məşhur bir yola
getmədiyim oğlan yanımdan keçəndə
istehza ilə:
- O paxlavanı siçanlar üçün
gətirmisən deyəsən - dedi, güldü.
Uşaqlar gülüşdü. Utandığımdan
yerin dibinə girdim. Evə göz
yaşları içində girdim və anama
qışqırdım:
- Sən necə mənə bir dənə paxlava
qoyarsan? Sinifdə uşaqlar o qədər
yemək gətirmişdilər. Hamının
yanında biabr oldum.
O anda anam küskün şəkildə:
-Paxlavalardan mənim payıma düşən
yalnız o idi, oğlum - dedi.
Bütün bədənimdən elektrik keçdi.
Özümə nifrət etdim, anama
sarılacaq üzüm də qalmamışdı.
Bilirəm anam mənə qırılmaz amma
mən anama etdiyimin bağışlaması
üçün 10 yaşımdan bəri dua
edirəm.
....Və o zamandan bu günə
paxlava tək yemədiyim şirniyyat
oldu.