açıb
-nə?
dedim və üstümdəki yorğanı
çəkdim.gözlərimə inanmırdı və yenə halım pisləşdi eləcə də özümdən
keçdim.ayağım kəsilmişdi.və artıq
yerinə yeni bir protez ayaq
taxılmışdı.kim bu vəziyyətə dözə
bilərdiki?bir neçə dəqiqə sonra
özümə gəldim və yenə ayağımı görüb həyəcan və qorxu dolu gözlərlə
-ayağım.ayağım deyə kəkələyərək
qışqırmağa başladım.içəri gələn
həkimlər cəld bir sakitləşdirici iynə
ilə məni yatızdırdılar.oyananda artıq
saat 10:00 idi.bu dəfə daha sakit idim.anam isə yenə həyəcanla
-oğlum yaxşı olacaq narahat olma.
deyirdi.
mən artıq söhbəti dəyişmək,hətta bir
də heç vaxt bundan danışmamaq
istəyirdim.sakit bir tərzdə -mən nə vaxtdı burdayam?
anam da sakitləşib
-bir həftədir artıq
-bir həftə hə?
sanki mən bir həftəni
yaşamamışdım.ömrümdə bu bir həftə heç olmamışdım.bir müddət susduqdan
sonra anam sakit bir tərzdə
-bu bir həftə ərzində hər gün Leyla
deyə sayıqlayıırdın
tez üzümü tutdum.qorxurdum birdən o
da eşidər deyə.anam sanki ürəyimi oxuyurmuş kimi.
-hər gün bura gəli səni görməyə ama
tez də qayıdır
-hər gün?təəccüblənmişdim
-hə hətta gecə belə olsa gəlir.sanki
söz verib özünə bu xəbər sanki yeni bir ümid idi.o da
sevə bilərmi deyə.və ağlıma bir şey
gəldi.anama baxaraq
-bəs bu gün?
-yox hələ gəlməyib
sevinirdim onu görəcəm deyə.anama yavaş bir tərzdə
-ona mənim aylıdığımı demə
deyib bir gülücük atdım
anam da gülümsədi.sanki bu halda
gülməyimə çox sevinmişdi.
-eh oğluum sən də az deyilsən deyib gülərək çölə çıxdı
artıq bir saat keçmişdi və otağın qapısı
döyülüb açıldı.bu Leyla idi.mən artıq
palataya yerləşdirilsəm də özümü
huşsuz aparırdım.Leyla gözləri yaşla
dolmuş və gəlib çarpayımın üzərində oturdu.gözünün yaşını silib
-eh Murad.niyə beləsən?niyə heç
məni dinləmək istəmirsən?mən axı
elə ilk dəqiqələrdən,sinifə daxil
olduğum o andan səni sevirəm.niyə
məni anlamaq istəmirsən?gözünün yaşını silərək
-hə Murad sən özünə gələn kimi bunu
deyəcəm.bililrəm sevmirsən ama
mən səni çox sevirəm.sənin