Bölüm 7.
xəyallar çürüyüb məhv oldu çin-çin
bilmirəm mən sənə necə tutuldum
varlığın paralel sırada sənin
özünsə hər zaman qəlbimdə oldun
Murad . . . . .aç gözünü Murad . . . . . .Murad eşit məni Murad . . . .oğlum
oyan . . . . .Hissə hissə həyəcanlı və
titrək səslə eşitdiyim bu sözlər ilə
yavaş yavaş özümə gəlirdim.Ətraf
bulanıqlaşmışdı sanki.heç bir şey
anlamırdım.hardayam,nə oldu mənə və başım üstündəki kimdi heç bir şey
anlamırdım.biraz da gözümü yumum
olduğum vəziyyətdə halsızca
-ana . . .
dedim.hə bu anam idi.artıq hər şeyi
xatırlamağa başlayırdım.gözümü azacıq açıb ətrafa baxdım.bura xəstəxana
idi.bir neçə yerdən mənə sarğılar
vurulmu,qoluma sistem köçürülmüş və
ağzımda oksigen balonu var idi.elə
görünürdü ki mən bura çox pis
vəziyyətdə gətitilmişdim.hələ də hər tərəfim ağrayırdı.ən çox ağrıya
isə sol ayağım idi.hər halda bərk əzilib
deyə düşünürdüm.saat isə 14:00idi
anam səsimi eşidən kimi ağlayaraq
həkimləri çağırdı.səsi titrəyərək
yanımda çöküb göz yaşını silə-silə -oğlum.Murad nə oldu sənə?yaxşısan?
bir neçə həkim otağıma gəlib anamı
çölə çıxardılar.o bunu istəməsədə
güclə də olsa razı salıb onu çöldə
saxladılar.onun çıxmasıyla bütün
həkimlər başıma toplaşıb mənimlə maraqlanmağa başladılar.bir saata yaxın
burda təhlilləri etdikdən sonra anamı
içəri buraxdılar.özləri isə bizi tək
qoyub çölə çıxdılar.anam çarpayı üstə
oturub güclə də olsun ağlamaqdan
saxlamağa çalışırdı.sanki qorxurdu ağlamaqdan.
-Murad,necəsən oğlum?
-yaxşıyam
təsadüfən dediyim bu söz halımın tam
əksi idi ama anamın daha çox
ağlamağına qəlbim dözmürdü.anam çarəsiz bir şəkildə
-nə oldu sənə murad?
əlimi gözümün üstünə gətirib
mızıldanaraq
-bilmirəm.xatırlamıram
-səni bir çöllükdə tapdılar.hər yerin qan içində və ayağın . . . deyib gözlərini
sıxaraq üzünü yana çevirdi
-nə oldu ana?
başımı sığallayıb həyəcanlı ifadə ilə
-boş ver oğlum hə? . . .
mən bu dəfə daha sakit səslə -nə oldu ana?
-sol ayağın.üstündən maşın keçmişdi
gözlərimi iri