BÖLÜM 8. O gəlib qapı ağzında dayandı.üzündə
isə bir gülümsəmə var idi.nə qədər
çırpındımsada ayağa dura bilmədim.və
əsəblə səsimi yüksəldərək
-Əclaf.xəyallarımı məhv etdin.şərəfsiz!
O isə daha çox gülərək özünü divara söykəyib əllərini çarpazlaşdıraraq
-eeh Murad,Murad.Meymun Murad.nə
oldu?atdamıb düşməyindənmi oldun?
Bu sözlər məni daha da özümdən
çıxardı və ayağa durmaq istəyəndə
yerə dəyib qaldım.çarəsizlik dedikləri bu olmalıdır.çarpayıdan tutub bir az
dikələrək səsimi yüksəldib
-əclaf.sən qorxaqdan başqa bir şey
deyilsən.məhv edəcəm səni.bitdin
sən!
Gəlib qarşımda çökərək yenə bir gülümsəmənin ardından qaşlarını çatıb
daha əsəbli bir tərzdə
-Sən mənə hüç bur şey edə
bilməyəcəysən.sənin bundan sonrakı
həyatın sadəcə böyük bir heç'dir
Murad! Məni isə sanki əsəb boğurdu və
protezi əlimlə qaldırıb sifətində
möhkəm bir zərbə endirdim.bu mənə
daha çox ağrı versədə onun yerə
dəydiyi an mənim ağrımın heç bir
əhəmiyyəti qalmadı.o isə təzədən ayağa qalxdı.yanağının dərisi açılmışdı
və üzü qana bulanmışdı.yaxına gəlib
mənə birini vurub yerə uzatdı və
otaqdan çıxdıMən isə o vəziyyətdə
özümdən getmişdim.ayılanda isə anam
başım üstündə və yenə ağlayırdı.özümü güclə toplayıb
-ağlama ana
-Murad axı sənə nə oldu?
-durmaq istədim və tarazdığı
saxlamayıb yıxıldım
indi yaxşısan çox şükür oğlum deyib gözünün yaşını sildi
axı mən niyə bu qədər çarəsiz
olmuşdum bilmirəm.məni hələ də bu
qədər çarəsizcə uzanmağa,bunları
yaşamağa sövq edən nə id.bu cavabı
hələ indi də bilmirəm.səssizcə düşünərkən telefonuma gələn zəng
bu səssizliyi pozdu.bu Əli idi.həyəcanlı
bir səslə
-Alo Murad salam
-salam Əli nə olub?səsin pis gəlir
-Leyla orda deyil?dünəndən evə gəlmiyib
-yox burda da yoxdur
-Ailəsi çox narahatdır.Vüqar da yanında
olmadığını deyir
-gəlsə deyərəm
bu xəbər məni çox sarsıtmışdı.axı mələyim harda ola bilərdi?və ən çox
təsir edən əlim qolum bağlı burda
uzanmaq.axtarmamaq idi.
1 həftə sonra:
həkim:
-hə oğlum təhlillərin yaxşıya