a alaraq
səhnəyə çıxdım.ilk hər kəs mənə
gülməyə və zarafatlar yağdırmağa başlasada bu heç vecimə deyildi və
mirafon qabağına gələrək
-Əziz qonaqlar.mənə gülsəniz də
haqlısız gülməli görünürəm.məndə
olsaydım gülərdim.ama hər kəsin,hər
şeyin bir hekayəsi var.və bu musiqini hekayəmin qəhrəmanına
səsləndirirəm.Mələyim səni sevirəm.
O isə qızarmış vəziyyətdə başını
əllərinin üstünə qoyub
oturmuşdu.deyəsən vəziyyəti
sevməmişdi.ama ilk oxumağa başladığım anda başını qaldıraraq
gülümsədi və gözləri parlayaraq
mənə baxırdı.bu musiqi isə Leylanın
dinləyərək sevdiyi o musiqi idi
- Tanıdım sizi!
Aşık olduğum kadın sizdiniz, ve yine siz bir gün beni kurşuna dizdiniz!
Bekledim sizi; kulağım kapıda, ellerim
duada...
Halbuki siz kalbime izinsiz girmiştiniz! Saydım, kaç yıl geçtiyse aradan!
Anlamsızmış anladım sonradan... Bir kaç resim bana kalan,
Üç beş satır şarkı duyan,
Gitarımdan sesimden, hepsi sen!
Ölüm çözüm diye diye,
Geçer ömrüm bile bile,
Göçemem son defa görmeden... Tanıdım sizi!
Yüzünüzde yine o masum tebessüm...
Kalbimi onunla çaldınız!
O gün bugün, beklerim sizi kulağım
kapıda, ellerim duada...
Ne bir ses, ne seda yalnızca suskun yüzü! Mahnını bitirəndə isə o da qarışıq hər
kəs alqışlamağa başladı.axı hər kəs
bayaqki sıxıntıdan qurtularaq rəqs
etməyə və romantizmə dalmışdılar.bir
daha deyə çağırışlar başlasa da artıq gec
idi.və birazdan dərmanın təsiri keçəcəkdi.buna görə restorandan
ayrılıb xəstəxanaya gəldik.biraz
sonraki yuxumdan sonra isə özümü
burda sizinlə tapdım.hə əziz.divarlar bu
mənim hekayəm idi.axı mənim bu
həyatdan TƏK ÖYRƏNDİYİM SEVGİ oldu . . .
Ətrafda dəlilərdən yüksələn səs-küy
və Murad divarlarla hər zamanki kimi
dərdini bölüşür.Anası isə artıq o bura
düşdükdən bir müddət sonra
rəhmətə gedir.bəlkə dərddən bəlkə də yalnızlıqdan.Leyla isə ailəsi ilə
birlikdə Amerikaya köçür.bu şəhərdə
Muradsızlıq onu hər gün biraz
öldürürdü.hissə-hissə və çox
incidərək.artıq olduğu yerdə özünü
həyatın axışına