Hər kəsin getdiyi kimi, hər kəsin
etdiyini sən də etdin! Arzularımı
məhv etdin...
Göz yaşlarım dayanmaq bilmir,
boğuluram... Getdiyin gündən
bəri həyatımı məhv etdin...
Üzülürəm sənə görə, dayana
bilmirəm... Hər gün zülmlü
gecələr, hər gün göz yaşları... Nə
qədər olar? Nə qədər sənin
həsrətini çəkəcəm?!
Səninlə hər gün olmağa
alışmışdım, sevməyi öyrətmişdin
mənə... Bəs necə gedə bildin?!
Arzularımı necə məhv edə
bildin?!
Bəs deyirdin ki, sənin üzülməyivə
heç vaxt dözə bilmərəm?
Üzülürəm sənə görə... Ağlayıram,
artıq dözə bilmirəm...
Dözmək olmur, bu acıya tab
gətirə bilmirəm!
Bu qədər birinə bağlanarkən
gözlənilmədən onu tərk etmək
çətin duyğudur... Sözlə sevgini
izah etmək olmur... Sənə olan
sevgimi əsla izah edə
bilməyəcəm...
Bəs deyirdin qarşımızda hələ bir
həyat yolu vardı, birlikdə
yaşıyacaq çox şeylərimiz vardı,
bəs hanı bu sözlərin?
Yalanmıydı?
Sevgin saxtamıydı? Yəni məni
heç sevmədinmi?!
Unutdunmu? Bəs o söylədiklərin
nə oldu? Məni heç bir su damcısı
qədər də sevmədinmi?
Dediyin sözlərin nə oldu? Sevgin
nə oldu axı?
Gedişinlə bir tək yalnızlığımı
mənimlə qoydun... Hər şeyimi
alıb getdin...
Şən, xoşbəxt günlərimi alıb
getdin...
Mənə heç bir xatirə
buraxmadan, heç bir şey
buraxmadan hər şeyi alıb özünlə
aparırsan...
Bir dənə yalnızlığımı mənimlə
qoydun... Necə gəldinsə, eləcə
də gedirsən... Mənimlə olan
günlərini unudub, gedirsən
həyatımdan...
Amma buna layiq deyildim mən...
Sənin məni tərk etməyinə layiq
deyildim... Gün gələr peşman
olarsan məni itirdiyinə görə...
Xoşbəxt günlərimi alıb özünlə
birgə apardığına görə peşman
olarsan...
Bax o zaman yanında olmaram
mən... Əslində mən səni
itirmədim... Nə də məni sən atıb
getdin... Atılanlar həmişə
dəyərsizlər olur... Mənsə səni
sevirdim... Sən məni itirdin!