Yene deyendeki guya ağlımdan heç çıxırsan ki??? Her adını eşidende nece olduğumu bir men bilirem bir yaradan...
Ele bilirsen ki, son danışığımızdan sora sene nifret edirem??? Yox. Nifretden yaranan bir sevgi idi menimkisi. İndi ise sevgiden yaranan nifret oldu. ama bu nifret sayılmaz çünki seni her gördüyümde xeyala dalıram yene. Yeniden "Belke" deyirem. "Belke de ne vaxtsa" deyirem. Amma ne fayda. Men xeyal qururam ağlım "Buralarda ol" deyir. Üreyim, ağlım ve qürurum dava edirler içimde. Sanki men onların arasında elece donub qalmışam.
Üreyim deyir: "Hele de onu sevirem. Belke de o da indi menim kimi ezab çekir, Belke o da meni fikirleşir..."
Qürurum susdurur üreyimi: "Ferqi yoxdur o seni sevir, ya sevmir. İndi öz işindedi. Heç seni fikirleşmir. O tezeden qayıdıb sene gelsede sen onu redd edeceksen. Çünki qisas her şeyden öndedi."
Ağlım ikisinden de sert olur: "Sevgi dediyiniz şey budu??? Seni sevmeyen birini fikirleşmek??? İnsanın bir qram ağlı olsa sevmez. Heç kime könül vermez. Çünki sevgi boş şeydi. Hami "Sevirem" deye biler. Amma çoxu bu sözün anlamını başa düşmez."

Men kime inanmalıyam sence??? Hansına qulaq asmalıyam???
Çox düşünmüşem bu sual barede. Qerarımı da vermişem. Ağlım doğrusunu deyir. Bilirsen neye göre???
Çünki eslınde esl sevgi deyilen bir şey yoxdur. Qarşılıqsız sevgi var, özde çox, lap çox. Artıq o veziyyete düşmüşem ki, küçede iki sevgili görende fikirleşirem ki göresen hansı sevir???
Üreyimden çıxmırsan. Ağlımdan çıxmırsan. Yadımdan çıxmırsan. Esl sevgi budur bax. Esl sevgi seninki kimi deyildi.
Sen heç sevmedin ki meni. Amma "Sevirem" dedin. Niye meni aldatdın??? "Sevmirem" deyerdin heç olmasa. Yene de bilerdim ki, doğrusunu deyir. Amma sen gözümün içene baxa-baxa "Seni sevirem" dedin. Özü de yalan olduğunu bile-bile. Ne fayda???
Geceler. Sakitlik. Qemli musiqiler. Ve ağlımda sen...
Deyişmek olmur bu heqiqeti. Hele de seni sevirem. Biraz üreyimin biraz da ağlımızn sözüne qulaq asıram. Bir gün menden "Hele de meni

[1] 2 >>